เครื่องฉายหนังลงมาจากห้องใต้หลังคาสองเที่ยว เที่ยวแรกเป็นกล่อง เที่ยวที่สองเป็นม้วนฟิล์ม ซึ่งเขาประคองแนบอกเหมือนอุ้มของที่กำลังหลับ มันเคยเป็นของพ่อเขา มีกลิ่นฝุ่นกับน้ำมันเครื่อง และกลิ่นความหนาวจางๆ
เขาใช้เข็มหมุดตรึงผ้าปูที่นอนไว้กับรางแขวนรูป แล้วร้อยฟิล์มด้วยการคลำ ขณะที่เธอนั่งดูอยู่บนโซฟา มีผ้าห่มคลุมเข่า ข้างนอกฝนผสมน้ำแข็งเริ่มโปรยลงมา “แปดนาที” เขาพูด “มีแค่นี้เอง”
แล้วหลอดไฟก็ติด ผ้าปูที่นอนขาวสว่าง และทะเลสาบก็อยู่ตรงนั้น ทั้งคู่อายุยี่สิบหก หรี่ตาสู้แสง ท่าเทียบเรือ ผู้หญิงในเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่ยืมมา หัวเราะให้คนถือกล้อง ผมแนบติดต้นคอ ภาพกระโดด นิ่ง แล้วกระโดดอีก ไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงแกรกแห้งๆ เบาๆ ของเฟืองฟิล์ม
“ดูเธอสิ” เธอพูด “เธอไม่รู้อะไรเลย”
“รู้บ้างแหละ” เขาพูด
เธอดูต่ออีกเต็มหนึ่งนาที แล้วเธอก็วางผ้าห่มลง ลุกขึ้น และเดินเข้าไปในลำแสง ทะเลสาบไหลทาบตัวเธอ ท่าเทียบเรือพาดผ่านไหปลาร้า สายน้ำเคลื่อนไปตามไหล่ตรงที่เสื้อไหมพรมหลุดลง ผู้หญิงบนผ้าปูที่นอนหัวเราะอยู่แถวๆ ลำคอเธอ
“เธอบังอยู่” เขาพูด ไม่ใช่คำตำหนิ
“รู้”
เธอเงยหน้าเข้าหาแสง และฤดูร้อนก็แตกกระจายบนผิวเธอ สว่างแล้วมืด สว่างแล้วมืด เขาลุกจากเก้าอี้ เงาของเขาทอดผ่านผืนผ้าและดับทะเลสาบลง
ไม่มีใครเห็นม้วนฟิล์มจบ มันหมดไปอย่างที่ฟิล์มทั้งหลายหมด ปลายฟิล์มที่หลุดฟาดกับตัวเครื่อง ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก แล้วผืนผ้าก็กลายเป็นแสงขาวเปล่าๆ เป็นสี่เหลี่ยมว่างที่ใส่ทั้งห้องไว้ข้างใน ไหล่ของเธอ มือของเขา ปลายฟิล์มที่ยังคงติ๊กอยู่
ควรมีใครสักคนไปปิด หลอดไฟร้อน ฟิล์มจะไหม้ แต่ไม่มีใครขยับ และผ่านไปนานกว่าเสียงฝนผสมน้ำแข็งจะดังกว่าเสียงติ๊ก
























