"เริ่มแล้ว" เธอกระซิบ ฝ่ามือวางแนบอกเขา และเขาก็ตื่นเต็มตาก่อนจะรู้ด้วยซ้ำว่าเธอหมายถึงอะไร
ต้นไม้นั้นมาถึงมือเธอเป็นกิ่งปักชำจากครัวของยาย แล้วตามเธอย้ายมาสามห้องเช่า: สิ่งสีเขียวเก้งก้างที่ทั้งปีดูไม่เป็นอะไรเลย ปีหนึ่งมันออกดอกแค่คืนเดียว พอเช้าก็จบ เธอพลาดมาแล้วสองครั้ง
เธอไม่ยอมให้เขาเปิดโคมไฟ ทั้งคู่นั่งลงบนพื้นไม้ใต้หน้าต่าง ในแสงเรืองที่เมืองส่งขึ้นมา — หลังเขาพิงขอบเตียง เสื้อเชิ้ตเปิดอ้า เธอนั่งอยู่ระหว่างเข่าเขาในเสื้อคลุมสีเขียว บนขอบหน้าต่าง ดอกตูมห้อยยาว ซีดขาว และหุบสนิท สั่นไหวน้อย ๆ ราวกับสั่นมาจากข้างใน
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วจู่ ๆ ก็มีบางอย่างเกิดขึ้นไปแล้ว: รอยตะเข็บสีขาวเส้นหนึ่งตรงที่เมื่อครู่ยังไม่มี ทั้งคู่พูดกันแผ่วเบา ทั้งที่ไม่มีใครให้ปลุก ครั้งหนึ่งเขาหัวเราะ เธอเอานิ้วแตะปากเขา เขาจูบนิ้วนั้น และเธอปล่อยมันไว้ตรงนั้นนานกว่าที่มุกตลกต้องการ
แล้วกลิ่นก็มาถึง — แรก ๆ เป็นเพียงเส้นบาง ๆ เกือบเหมือนพุดซ้อน มีอะไรที่อุ่นกว่านั้นอยู่ข้างใต้ — จนอบอวลไปทั้งห้อง และความมืดดูข้นขึ้น ราวกับมีใครรินมันลงมา
"ยายเคยจัดงานเลี้ยงให้มันด้วยนะ" เธอว่า "เพื่อนบ้านใส่ชุดคลุมนอนกันมา น้ำมะนาวใส่จิน" "แล้วตอนนี้ล่ะ" เธอเอนหลังพิงเขา "ตอนนี้มีคุณ"
เลยตีหนึ่ง กลีบดอกเริ่มแยกออกจากกันทีละกลีบ ขาวจนเหมือนเปล่งแสงได้เอง เธอหันไปจะบอกให้เขาดู แต่พบว่าเขาไม่ได้มองดอกไม้ เขาไม่ได้มองมันมาสักพักแล้ว เธอเพิ่งเข้าใจ
เธอไม่ได้พูดออกไป เธอสอดมือเข้าไปใต้คอเสื้อเชิ้ตที่เปิดอ้าของเขา รู้สึกถึงชีพจรเขาที่หลังนิ้ว และข้างหลังเธอ ดอกไม้ยังคงบานต่อไป ช้าเหมือนลมหายใจ โดยไม่มีใครเห็น
มันบานจนสุดด้วยตัวของมันเอง — ทุกกลีบพับไปข้างหลัง ใบหน้าสีขาวทั้งดวงหันเข้าหาห้องที่ไม่มีใครมองอีกแล้ว กลิ่นยังคงลอยมาไม่หยุด ทั้งคืนเป็นของมัน
ราวตีสี่ เธอตื่นขึ้นบนพื้นใต้ผ้าห่มที่เขาดึงลงมาจากเตียง ริมฝีปากเขาแนบอยู่ที่ไหล่เธอ ในความมืดช่วงสุดท้าย ดอกไม้เริ่มหุบแล้ว เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับเข้าหาความอบอุ่น ปล่อยให้มันจบลงโดยไม่มีเธอ
