ตะขอหลังชุดที่เธอเคยติดเองมาเป็นร้อยครั้งอย่างง่ายดาย คืนนี้กลับไม่ยอมติดเลย ทั้งที่เขายืนอยู่ข้างหลังเธอพอดี
"ให้ผมเอง" เขาว่าพร้อมกับยื่นมือมาแล้ว เธอจึงหันหลังให้กระจกและมอบทุกอย่างให้เขา — ชุดนั้น สิบนาทีที่ไม่เหลือแล้ว ค่ำคืนทั้งคืนที่พวกเขาวาดฝันไว้ตั้งแต่จองโต๊ะเมื่อสามสัปดาห์ก่อน
นิ้วของเขาสัมผัสตะขอเล็ก ๆ นั้นได้ แล้วก็หลุด แล้วก็หาเจออีกครั้ง เขาไม่รีบเลยสักนิด เธอมองเขาผ่านกระจกที่ไม่รีบร้อนนั้น และรู้สึกว่าบางอย่างในอกของเธอเองก็ช้าลงตามจังหวะของเขา
"คุณกำลังทำให้เราสายกว่าเดิมอีกนะ" เธอพูด แต่ในน้ำเสียงไม่มีการต่อว่าแม้แต่น้อย
"ผมรู้" ตะขอติดสำเร็จในครั้งที่สาม แต่เขาก็ยังไม่ถอยออกไป มือของเขายังคงอยู่ตรงจุดที่วางไว้ อุ่นผ่านผ้าไหม ส่วนริมฝีปากเขาหันไปหาส่วนโค้งของบ่าเธอแทนที่จะเป็นประตู
เธอปล่อยให้ศีรษะเอียงเข้าหาเขาเล็กน้อย ในกระจกเธอเห็นทั้งสองคน — เสื้อเชิ้ตของเขายังคงเปิดคอ ลิปสติกของเธอสมบูรณ์แบบและไร้ประโยชน์ไปแล้ว ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่ในห้องที่พวกเขาควรจะออกไปนานแล้ว
"โต๊ะจองไว้แปดโมง" เธอพูด แต่นั่นไม่ได้แปลว่าพวกเขาควรไปแล้ว
"เดี๋ยวเขาก็ยกให้คนอื่น" เขาพูดราวกับเป็นข้อเท็จจริงที่เขายินดี แล้วค่อย ๆ หมุนตัวเธอมาเผชิญหน้าเขาแทนกระจก
มองใกล้ ๆ หูกระต่ายของเขายังคลายอยู่ ห้อยหลวม ๆ อยู่สองข้างของคอเสื้อที่เปิด เธอพบว่ามือของตัวเองเอื้อมไปหามันโดยไม่รู้ตัว เหมือนคนที่เอื้อมมือไปหาสิ่งที่ยังทำค้างไว้ อยากจัดให้เรียบร้อยแต่ก็ไม่ได้เริ่มลงมือจริง ๆ
"เรายังไปทันนะ" เธอพูด มือยังวางอยู่ที่คอเสื้อของเขา ไม่ได้ขยับไปทางประตูแม้แต่ก้าวเดียว
"อาจจะทัน" เขาเห็นด้วย แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ขยับไปทางนั้นเช่นกัน แล้วเวลาผ่านไปหลังแปดโมงตรงไหนสักแห่ง พนักงานต้อนรับก็ขีดชื่อออกจากรายชื่อและยกโต๊ะดี ๆ ให้คนอื่นไป และครั้งนี้ ไม่มีใครในสองคนรู้สึกเสียดายที่ต้องเสียอะไรไปเลย