เธอพบชุดของเธอบนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง เขามองเธอเก็บมันขึ้น — ท่าทางไม่อึดอัด อย่างที่ผู้หญิงเก็บของที่คุ้นตาจากพื้น — และมีบางอย่างในตัวเขาเงียบไป
เขาไม่ได้เคลื่อนไหวตั้งแต่เธอเปิดตาขึ้น เขาไม่เคลื่อนไหวเลย
เธอสั่นชุดครั้งหนึ่งและก้าวเข้าไป เขามองหลังของเธอ เส้นกระดูกสันหลัง ซิปที่เธอเอื้อมมือเองไป ปิดได้เกือบสุด
"เธอนอนหลับแล้ว" เขากล่าว เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไร
เธอหันกลับมา แสงส่องในตาของเธอ "หลับแล้ว" เธอกล่าว ราวกับว่าเธออาจประหลาดใจเหมือนกัน
เขาอยากจะพูดว่า อยู่นี่ แต่เขากล่าวแทน "มีกาแฟ"
เธอคิดไปคิดมา เขาเห็นการคำนวณเล็กๆ เบื้องหลังใบหน้าของเธอ — ชั่งเปลี่ยน การปรับตัวใหม่ เธอนั่งลงบนขอบเตียง ที่ที่เธออยู่มา ไม่ใกล้พอจะแตะ ชุดยังเปิดตามหลัง
"แค่กาแฟ" เธอกล่าว
"แค่กาแฟ" เขายินยอม
ทั้งคู่รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น พวกเขาปล่อยให้ความเมตตายืนอยู่ดี อย่างที่ผู้ใหญ่ทำเวลาเช้าต้องการการปลอมแปลง และไม่มีเหตุผลดีที่จะไม่ให้มันเป็นไป
เธอไปที่ครัว เขาได้ยินเธอหาของต่างๆ ตู้ ขวด ลิ้นชัก เธอเดินเหมือนคนที่รู้ว่าของถูกเก็บไว้ที่ไหน หรือไม่สำคัญว่าจะรู้หรือเปล่า ผู้หญิงบางคนก็เป็นแบบนั้น
เขาลุกขึ้นเมื่อได้กลิ่นมัน แสงเปลี่ยนไปแล้ว เขายืนในช่องประตู เธออยู่ที่เคาน์เตอร์หันหลังให้เขา ชุดยังเปิดตามสันหลัง เขาคิด จะจำนี่ไว้ คุณภาพของแสงนี้พอดี เสียงที่เธอออกมาเมื่อเธอหาลิ้นชักที่ถูก
"ถ้วย?" เธอถาม ไม่ได้หันกลับมา
"ข้างบน" เขากล่าว