เครื่องทำน้ำแข็งตั้งอยู่ปลายทางเดินราวกับเป็นสิ่งที่โรงแรมอายเล็กน้อย — แสงฟลูออเรสเซนต์จ้า ครวญเสียงหึ่ง ขาวกว่าแสงไฟดวงอื่นใดบนชั้นนั้น — และตอนตีสอง มันเป็นสิ่งเดียวที่ยังตื่นอยู่นอกจากป้ายทางออกฉุกเฉิน
เธอหิ้วถังพลาสติกลงมาเพราะห้องร้อนเกินไปและเธอห่างไกลจากการหลับจนไม่อยากสนใจแล้ว และเธอยังถือมันเปล่าๆ อยู่ตอนที่ประตูปลายทางเดินเปิดออก ชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมเดินเท้าเปล่าลงมา ถือถังคู่แฝดของเธอ
"ชั้นหกมันเสีย" เขาพูด ซึ่งไม่ใช่ข้อมูลจริงจังอะไร มากกว่าจะเป็นการเปิดบทสนทนา "ชั้นสี่ใช้ได้ดี" เธอพูด และไม่มีใครหันกลับไปที่ชั้นของตัวเอง
เขาป้อนถังเข้าเครื่อง เครื่องก็ครืดคราดแล้วปล่อยน้ำแข็งลงมา ครืดคราดแล้วปล่อยลงมาอีก ถังทั้งสองใบวางอยู่ใต้ช่องปล่อยโดยแทบไม่แตะกัน ใกล้พอที่ความเย็นจากน้ำแข็งจะไปถึงทั้งสองคนพร้อมกัน
"คุณก็นอนไม่หลับเหมือนกัน" เธอพูด ไม่ใช่คำถาม
"แล้วแต่ว่า 'เหมือนกัน' หมายความว่าอย่างไร"
เครื่องเงียบลงก่อนที่ถังใบไหนจะเต็ม เหมือนการตัดสินใจภายในบางอย่างที่เกิดขึ้นโดยไม่ถามพวกเขาก่อน และความเงียบหลังจากนั้นมีน้ำหนักต่างจากเสียงดังเมื่อครู่ — ความเงียบแบบที่ทำให้เธอสังเกตเห็นลวดลายพรม ระยะห่างที่แน่นอนระหว่างไหล่ของเขากับผนัง
ตลอดทางเดิน ประตูทุกบานปิดสนิทเรียงกันเป็นแถวยาวเหมือนกันหมด แต่ละบานคือการตัดสินใจที่ใครบางคนตัดสินใจไว้แล้วว่าตอนตีสองจะเกิดอะไรขึ้น และไม่มีใครมองไปทางประตูบานไหนเลย ทั้งของเธอ ทั้งของเขา
เธอวางถังลงแทนที่จะยกมันขึ้น เขาก็ไม่ได้เอื้อมไปหยิบถังของตัวเอง เครื่องดังคลิกอีกครั้งขณะเย็นตัวลง และทั้งสองคนยังคงอยู่ในซอกมุมที่สว่างจ้านั้นต่ออีกครู่ ไม่รีบตอบคำถามเดียวที่ถังทั้งสองใบมีไว้เพื่อสิ่งนั้นจริงๆ