เขาถูไหล่ตัวเองอยู่ตรงประตูบ้านเธอเต็มหนึ่งนาที ก่อนที่เธอจะบอกให้เขาหยุดทำให้มันแย่ลงไปกว่าเดิม
"นอนลง" เธอพูด ไม่ใช่คำถาม เธอพูดแบบเดียวกับที่เธอพูดกับเขาแทบทุกเรื่อง — ราวกับมันถูกตัดสินใจไว้แล้วเมื่อหลายปีก่อน และตอนนี้ทั้งคู่เพิ่งจะมาถึงจุดนั้น
เขานอนคว่ำหน้าลงบนเตียงของเธอ เสื้อเชิ้ตยับอยู่ใต้คาง และเธอนั่งลงบนต้นขาด้านหลังของเขาเหมือนที่เคยทำมาตลอด ท่าทางที่ไม่เคยมีความหมายอะไรเลย — จนกระทั่งคืนนี้ บางที
น้ำมันอุ่น เพราะเธอเอาขวดไปรองน้ำก๊อกก่อน เธอเรียนรู้เคล็ดลับนั้นมาจากใครสักคนเมื่อนานมาแล้ว และคืนนี้เธอดีใจที่ยังจำมันได้
เธอพบปมใต้สะบักของเขาด้วยสองนิ้ว และเขาก็ปล่อยเสียงลงบนหมอนที่ทั้งคู่ไม่มีใครยอมรับ
"สิบห้าปี" เขาพูดเสียงอู้อี้ "แล้วเธอไม่เคยทำแบบนี้เลย"
"คุณก็ไม่เคยขอเหมือนกัน"
เธอวาดวงกลมช้าๆ ลงบนกล้ามเนื้อ และลมหายใจของเขาก็เปลี่ยนไปใต้มือของเธอ เธอรู้สึกได้ว่ามันเปลี่ยนไป และเธอก็ไม่หยุด และไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นเช่นกัน
เมื่อปมในที่สุดก็คลายออก เขาหายใจออกราวกับมีบางอย่างที่ไม่ใช่แค่กล้ามเนื้อได้คลายตัวไปด้วย และสักพักหนึ่งทั้งคู่ก็ไม่ขยับ — มือของเธอยังคงแนบราบอยู่บนหลังเขา หลังของเขายังคงขึ้นลงอยู่ใต้มือนั้น ทั้งสองตัดสินใจ โดยไม่ได้ตัดสินใจ ที่จะอยู่ตรงจุดที่พวกเขาอยู่พอดี