เสื้อโค้ตของเธอติดกระดุมถึงคอ มือข้างหนึ่งแตะลูกบิดประตูไว้แล้ว แต่เขายังพูดไม่หยุด — พูดมาเกือบชั่วโมงแล้ว เรื่องที่ไม่ได้สำคัญอะไรนัก แค่ประคองประโยคให้ลากยาวไปเรื่อยๆ เพื่อให้ประตูยังเป็นแค่ประตู ยังไม่กลายเป็นคำร่ำลา
"ฉันต้องไปแล้ว" เธอพูด ไม่ใช่ครั้งแรกของคืนนี้ "ตอนตีหนึ่งเธอก็พูดแบบนี้" เขาพูด โดยไม่ขยับหลบทาง "ก็ความผิดของเธอนี่" "ฉันยอมรับ"
ข้ามไหล่ของเขาไป นาฬิกาในครัวบอกเวลาตีหนึ่งห้าสิบแปด นาฬิกาไขลานเก่าที่ปู่ของเขาทิ้งไว้ให้ — ไม่มีถ่าน ไม่มีความจำ ไม่มีอะไรในตัวมันที่ปรับตัวเองได้ เธอจ้องมองเข็มนาทีไต่ขึ้นมาสิบนาทีแล้ว เหมือนคนที่เฝ้าหม้อที่จริงๆ แล้วไม่อยากเห็นมันเดือด
"คืนนี้นาฬิกาจะถูกปรับย้อนกลับ" เขาพูด จับได้ว่าเธอกำลังมอง "ฉันน่าจะจัดการก่อนที่จะลืม" เขาพูดราวกับเป็นข้ออ้าง เพราะมันก็เป็นข้ออ้างจริงๆ และทั้งคู่ก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นต่อไป
เขาลากเก้าอี้ไปที่ผนังแล้วปีนขึ้นไปทั้งที่ยังใส่ถุงเท้าอยู่ เอื้อมมือไปจับเข็มนาฬิกาด้วยสองนิ้ว อย่างระมัดระวัง เหมือนกำลังแตะต้องบางอย่างที่อาจตกใจได้ "จับไว้หน่อย" เขาพูด หมายถึงเก้าอี้ แต่เธอกลับวางมือทั้งสองข้างบนตัวเขาแทน แนบราบอยู่ที่สะโพกของเขา ไม่ได้จับอะไรไว้จริงๆ — เก้าอี้ก็ไม่ได้จะไปไหนอยู่แล้ว — และเขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร
เขาหมุนเข็มนาทีย้อนกลับ ทีละคลิก ผ่านสองนาฬิกา ผ่านตีหนึ่งครึ่ง ผ่านตีหนึ่งสิบห้า และไม่มีอะไรในห้องเปลี่ยนไปเลยนอกจากตัวเลข
เขาปีนลงมา นาฬิกากลับมาบอกเวลาตีหนึ่งอีกครั้ง "นั่นไง" เขาพูด "เราได้ชั่วโมงนี้สองครั้ง"
เธอมองไปที่ประตู แล้วมองเสื้อโค้ตที่ยังสวมอยู่ แล้วเริ่มปลดกระดุม เม็ดบนสุดก่อน อย่างช้าๆ ราวกับกำลังทดสอบว่ากฎนี้ใช้กับเธอจริงหรือไม่ — ว่าชั่วโมงที่ถูกคืนมานั้นเป็นของทั้งคู่ หรือเป็นของเขาคนเดียว
นาฬิกายังคงเดินต่อไปสู่สองนาฬิกา อย่างไม่เร่งรีบ คราวนี้ไม่มีใครจับเวลา และกว่าที่มันจะมีความหมายอีกครั้ง ก็ไม่มีใครมองดูมันแล้ว