เธอแต่งตัวเสร็จก่อนเวลาไปหนึ่งชั่วโมงโดยตั้งใจ นั่นคือแผนทั้งหมดของคืนนี้ ถ้าจะเรียกมันว่าแผนได้
แผ่นเสียงถูกวางพร้อมแล้ว เข็มลอยอยู่ห่างจากร่องแผ่นครึ่งเซนติเมตร ราวกับกำลังกลั้นลมหายใจ หน้าต่างถูกเปิดแง้มออกสู่ถนนหน้าร้อน พอให้เสียงสปริงเกลอร์ของเพื่อนบ้านลอดเข้ามา และครั้งหนึ่ง เสียงวิทยุรถยนต์พร้อมเบสที่ไม่ใช่ของเธอแล่นผ่านไป
เธอยังไม่ได้รินอะไรเลย นั่นก็เป็นความตั้งใจเช่นกัน แก้วที่เหงื่อจับอยู่บนเคาน์เตอร์คงหมายความว่าเธอกำลังจัดการกับการรอคอย แทนที่จะได้สัมผัสมันจริง ๆ
นี่คือชั่วโมงที่ไม่มีใครเตือนเธอไว้เลยว่าเธอจะมาปรารถนามัน — ยังไม่ใช่ตัวเขา เพียงแต่เป็นตัวตนอีกด้านของเธอที่มีอยู่ได้ที่นี่เท่านั้น ไม่รีบร้อน ไม่มีใครเห็น มั่นใจอย่างเต็มที่ในบางสิ่งที่เธอไม่อาจเอ่ยชื่อออกมาดัง ๆ ได้
เธอสบเข้ากับเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่างสีดำ และชั่วขณะหนึ่งก็จำผู้หญิงที่ยืนนิ่งขนาดนั้น อย่างตั้งใจ ไม่ได้
เก้าโมงสี่สิบ เธอคิด เขาจะมาก่อนเวลา เหมือนทุกครั้งที่เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ตั้งตารอ
กริ่งดังขึ้นตอนเก้าโมงสามสิบแปด และมันแล่นผ่านตัวเธอเหมือนไม้ขีดที่เพิ่งจุดติด
เธอปล่อยให้เสียงนั้นค่อย ๆ เงียบลงเอง แล้วยืนอยู่อีกครู่ ฝ่ามือแนบราบกับเคาน์เตอร์ที่เย็นเฉียบ กุมเอาไว้ซึ่งส่วนสุดท้ายของค่ำคืนที่ยังคงเป็นของเธอเพียงคนเดียว
กริ่งดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ด้วยความอดทน แบบเดียวกับที่บางคนอดทนต่อสิ่งที่รู้อยู่แล้วว่าตนจะได้รับ
ยังก่อน เธอคิด และหมายถึงมันในแบบความอ่อนโยน ไม่ใช่การถ่วงเวลา
เมื่อในที่สุดเธอก้าวข้ามห้องไป มือของเธอพบปุ่มกริ่งก่อนที่ใจจะยินยอมอย่างเต็มที่ และชั่วโมงที่เธอสร้างขึ้นโดยตั้งใจ — ชั่วโมงที่ดีนั้น — จบลงด้วยเสียงเดียวที่ถูกกดค้างไว้นานเกินความจำเป็นไปครึ่งวินาที