เธอตื่นตอนตีสามด้วยปากที่แห้งผาก และเอื้อมมือผ่านตัวเขาไปหยิบน้ำที่หัวเตียง มือของเขาคว้าแก้วไปได้ก่อนมือเธอเพียงครึ่งวินาที
"หิวน้ำ" เธอพูด ไม่เชิงเป็นคำถาม พลางเอื้อมมือไปหยิบ เขาไม่ยอมปล่อย
"ผมเอง" เขาพูด แล้วยกแก้วไปที่ปากเธอเอง ขอบแก้วเย็นแตะริมฝีปากล่างของเธอ เอียงมันช้าจนอึกแรกแทบไม่มีอะไรเลย—รสชาติเดียว สัญญาของน้ำ หายไปก่อนที่เธอจะกลืนทัน
"แก้วไม่ได้ใช้แบบนี้นะ" เธอพูด แต่ก็เอียงศีรษะไปข้างหลังรออึกต่อไปแล้ว หม้อน้ำร้อนส่งเสียงติ๊กอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างหลังเขา แถบแสงไฟถนนทอดราบอยู่บนผ้าห่มระหว่างร่างทั้งสอง
เขาเอียงแก้วอีกครั้ง มุมเดิมที่ไม่รีบร้อน มองที่ลำคอเธอขยับแทนที่จะมองแก้ว
เธอเลิกโต้แย้ง ปล่อยให้ศีรษะตกลงบนหมอนอีกครั้ง หลับตาลง และรับสิ่งที่เขาให้ทีละอึก ผ้าปูที่นอนอุ่นตรงที่ร่างทั้งสองแนบกัน มีเพียงแก้วน้ำเท่านั้นที่เย็นในห้อง
หยดหนึ่งหลุดรอดไปตอนเอียงครั้งที่สี่—ไหลผ่านมุมปากของเธอ ลงมาที่คาง และหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งที่แอ่งคอของเธอ ก่อนจะตัดสินใจว่าจะไปทางไหน
เขาวางแก้วลงบนโต๊ะข้างเตียงโดยไม่มอง ปากของเขาไล่ตามหยดน้ำนั้นไปแล้ว ไม่รีบร้อนเหมือนตอนที่ให้น้ำเธอ ราวกับไม่มีเหตุผลใดในโลกที่ต้องทำสิ่งหนึ่งให้เสร็จก่อนเริ่มอีกสิ่งหนึ่ง
"คืนนี้คุณช้าจัง" เธอพูด กับเพดาน กับเขา กับใครก็ตามที่กำลังฟังอยู่
"ตั้งใจ" เขาพูด และไม่เร่งจังหวะเลย ทั้งคู่ไม่มีใครเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟ