ในครัวของเขาไม่มีอะไรที่คู่ควรกับชื่อนั้นเลย มะนาวเม็ดหนึ่งเริ่มนิ่มอยู่ในชาม กล่องอาหารกลับบ้านที่ยอมแพ้อยู่ลึก ๆ ในตู้เย็น เขายืดตัวขึ้นจากการสำรวจมันเหมือนคนที่กำลังตรวจดูหลักฐานที่ปรักปรำตัวเอง
"มีไดเนอร์อยู่" เขาพูด "อีกสองประตูถัดไป ไข่ที่นั่นทำเหมือนตั้งใจทำจริง ๆ"
เธอยังสวมชุดของคืนก่อนอยู่ ชุดที่ตอนสิบเอ็ดโมงเหมาะสมอย่างที่สุด และตอนนี้ ตอนเก้าโมง กลับรู้สึกเหมือนเครื่องแต่งกายจากละครที่เธอจำบทไม่ได้แล้ว เธอมองตัวเองในผิวโครเมียมของเครื่องปิ้งขนมปังและไม่หวั่น
"แบบนี้เหรอ" เธอถาม เธอหมายถึงชุดนั้น เธอหมายถึงความจริงทั้งหมดที่มองเห็นได้ของสิบสองชั่วโมงที่ผ่านมา ซึ่งกำลังจะเดินผ่านโต๊ะต้อนรับกลางแสงแดด
"แบบนี้แหละ" เขาพูด แล้วจับประตูไว้ให้
ถนนทำในสิ่งที่ห้องนอนไม่จำเป็นต้องทำ มันเรียกชื่อสิ่งต่าง ๆ ชายคนหนึ่งที่จูงสุนัขเดินเล่นมองสองครั้ง ไม่ได้มองด้วยความไม่หวังดี เป็นแค่การคำนวณ ผลรวมที่ชัดเจนของชุดยับ ๆ กับชายที่ไม่ได้โกนหนวด
เธอหัวเราะเบา ๆ และเกาะแขนเขาก่อนที่จะตัดสินใจด้วยซ้ำ "เราดูเหมือนสิ่งที่เราเป็นจริง ๆ เลยนะ"
"นั่นเป็นปัญหาไหม"
"ไม่หรอก" เธอพูด แปลกใจที่มันไม่ใช่ปัญหาจริง ๆ "แค่มันดังไปหน่อย เท่านั้นแหละ เมื่อคืนมันเงียบเรื่องนี้ดี"
เขาก้าวเดินเคียงข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติ แบบที่ผู้ชายบางคนทำได้ก็ต่อเมื่อผ่านไปหลายเดือนแล้ว ไม่มีจังหวะลังเลครึ่งก้าว ไม่มองนาฬิกา ไม่แสร้งทำเฉยเมยให้กับสุนัขของคนแปลกหน้า กระจกหน้าต่างไดเนอร์เริ่มมีไอฝ้าตามขอบ ถ้วยกาแฟของใครบางคนทิ้งรอยวงไว้บนบอร์ดเมนูพิเศษ
ข้างในร้าน พนักงานเสิร์ฟวางน้ำสองแก้วลงโดยไม่ต้องถาม และมองพวกเขาแบบที่พนักงานเสิร์ฟมองทุกคู่ที่เดินเข้ามาแบบนั้น เหมือนเคยเห็นมันมาแล้วนับร้อยครั้งและจะได้เห็นอีกนับร้อยครั้ง โดยไม่คิดลบต่อใครทั้งสองคนเลย
ไม่มีใครในสองคนพูดว่าคืนที่ผ่านมาคืออะไร ไม่จำเป็นต้องพูด พวกเขาพูดมันไปแล้ว ตอนที่เดินออกจากประตูไปด้วยกันสู่ถนนที่ไม่รู้จักวิธีเก็บความลับ และไม่ได้ขอให้ใครทั้งสองคนเก็บความลับนั้นไว้เลย