เดตครั้งที่สองที่งานวัด เขาจ่ายห้าดอลลาร์ให้หมอดูดูลายมือเธอ แล้วอ้างมาตลอดว่าเรียนวิชามาจากการยืนดู
ยี่สิบปีต่อมา หลังล้างจาน เธอยื่นมือให้เขาใต้โคมไฟครัว "เอาสิ บอกสิ่งที่ฉันไม่รู้หน่อย"
เขารับไว้ด้วยสองมือ ไม่หัวเราะ แล้วใช้นิ้วโป้งคลี่มือเธอออก
"เส้นชีวิต" ปลายนิ้วลากลงตามโค้งโคนนิ้วโป้ง ช้าจนเธอรู้สึกถึงทุกรอยพับที่คลาย "ขาดตรงนี้ หน้าหนาวที่พ่อคุณป่วย ผมเจอคุณที่บันไดบ่อยๆ" เธอลืมไปแล้วว่ามีคนรู้
แล้วนิ้วเขาเลื่อนขึ้นไปที่เส้นใต้โคนนิ้ว แล้วหยุด "เส้นหัวใจ" เขาพูดเบาลง "เส้นนี้ไม่ใช่เรื่องอดีต"
เขาไล่ไปทางนิ้วชี้ พลางเล่าถึงชั่วโมงถัดไป โคมไฟจะยังเปิดอยู่ไหม คาร์ดิแกนกับกระดุมเม็ดไหน เขาจะพูดอะไรแนบไหล่เธอ และตั้งใจจะพูดนานแค่ไหน
มือเธอเริ่มกำเข้าทีละนิด เขาใช้นิ้วโป้งคลี่ออกอีก "อยู่นิ่งๆ ผมยังอ่านไม่จบ"
"แล้วเส้นวาสนาล่ะ" เขาพับนิ้วเธอลงทับเส้นนั้นทีละนิ้ว ลุกขึ้น ไม่ปล่อยมือเธอจนถึงบันได
ไม่มีใครลงมาปิดโคมไฟอีก เป็นเรื่องเดียวที่เขาทายผิด
