พวกเขารักษาข้อตกลงนี้มาตั้งแต่ฤดูหนาว หนึ่งชั่วโมงเป็นภาษาของเขา อีกชั่วโมงถัดมาเป็นภาษาของเธอ ที่ร้านกาแฟหัวมุม จนกระทั่งร้านกาแฟหัวมุมเริ่มปิดตั้งแต่สองทุ่ม คืนนี้เมื่อพวกเขาไปถึง ม้วนบังตาก็ปิดลงไปแล้ว เธอจึงบอกว่าโต๊ะในครัวของเธอก็พอ และเขาไม่พูดอะไร ซึ่งสำหรับเขาแล้วนั่นคือการเห็นด้วย
สมุดบันทึกยังเป็นเล่มเดิมตั้งแต่วันพฤหัสแรก มุมของมันอ่อนนุ่มลงแล้ว เขาพูดคำกริยาผิดคำหนึ่ง หรือจะว่าผิดก็ไม่เชิง ผิดตอนที่ปาก ถูกตอนที่อยู่บนหน้ากระดาษ เธอให้เขาพูดซ้ำเป็นครั้งที่สี่ แล้วครั้งที่ห้า และในครั้งที่ห้าสีหน้าของเขาก็เป็นแบบที่มันเคยเป็นเสมอ เวลาที่เขารู้คำตอบอยู่แล้วก่อนที่เธอจะบอก
"มันคือสระ" เธอพูด "คุณออกเสียงด้วยฟัน มันไม่ได้อยู่ที่นั่น" "แล้วมันอยู่ที่ไหน" เขาถาม
เธอไม่ตอบด้วยคำพูด เธอเอื้อมมือข้ามถ้วยทั้งสองและหน้ากระดาษที่เปิดอยู่ ไปจับมือของเขา แล้ววางปลายนิ้วของเขาแบนราบไว้ที่ข้างลำคอของเธอ ตรงใต้กรามพอดี จุดที่เธอรู้สึกถึงชีพจรของตัวเองมาถึงก่อนเสียงของเธอครึ่งวินาที
"ที่นี่" เธอพูด แล้วออกเสียงนั้นอีกครั้งอย่างช้าๆ "รู้สึกไหมว่ามันเริ่มต้นที่ไหน"
เขานิ่งไปโดยสิ้นเชิง เหมือนที่เขาเป็นเสมอทุกครั้งที่เริ่มเรียนกาลใหม่ และไม่ดึงมือกลับ โคมไฟตรงกลางระหว่างถ้วยทั้งสองเป็นแสงเดียวที่ยังเปิดอยู่ในอพาร์ตเมนต์ และทุกอย่างที่อยู่พ้นจากโต๊ะก็จมลงสู่ความมืดนุ่มนวลของห้องที่ไม่มีใครต้องการอีกแล้ว
"ตาคุณบ้าง" เธอพูด เสียงต่ำลงกว่าเดิมเพราะเพิ่งอยู่ใต้มือของเขามาหยกๆ และเขาออกเสียงนั้น มันก็หลุดออกมาจากฟันของเขาอีกครั้ง ดื้อรั้น และเธอก็หลุดหัวเราะออกมาก่อนจะยั้งไว้ได้ ซึ่งไม่ได้ใจร้าย เป็นแค่ความจริง "อีกครั้งสิ" เธอพูด
เขาโน้มตัวเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ เหมือนประโยคที่บางครั้งจบตัวมันเองก่อนที่ใครจะเลือกตอนจบ จนลมหายใจของเขามาถึงจุดที่นิ้วของเขาอยู่แล้วพอดี เขาลองออกเสียงนั้นอีกครั้งอย่างช้าๆ มองที่ปากของเธอแทนที่จะมองหน้ากระดาษ และครั้งนี้ลำคอของเธอขยับใต้นิ้วของเขาเหมือนจะตอบ ทั้งที่เธอไม่ได้พูดอะไรเลย
สิ่งที่หลุดจากปากเขาต่อจากนั้นไม่ใช่คำจากบทเรียนเลย มันคือประโยคเต็มประโยค ที่ถูกฝึกซ้อมไว้ในที่ที่เธอไม่ได้ถูกเชิญให้มาดู บางช่วงเรียบเรียงได้ไม่ดีนัก แต่มีอยู่ส่วนหนึ่งที่สมบูรณ์แบบ ประโยคที่เห็นได้ชัดว่าเขาเก็บไว้มานานตั้งแต่ก่อนร้านกาแฟเริ่มปิดเร็ว
เธอปล่อยให้ความเงียบประคองมันไว้ นิ้วของเขายังอยู่ที่ลำคอของเธอ ชีพจรของเธอคือบทสนทนาเดียวที่ทั้งคู่ไว้ใจในวินาทีนั้น แล้วเธอก็ตอบเขา ถูกต้องในครั้งนี้ ด้วยภาษาของตัวเอง ช้าพอให้สระทุกตัวตกลงตรงที่มันควรอยู่ และเธอไม่ได้แปลสักคำ และก็ไม่จำเป็นต้องแปล