เจ้าหน้าที่ล็อกประตูตอนสี่ทุ่ม ฝากกุญแจไว้ เหลือแต่ไฟใต้น้ำ ย้อมกระเบื้อง เพดาน และมือเธอเป็นสีฟ้า
เขาลอยคว่ำหน้าชิดผนัง แขนหลวม เธอคุกเข่าเหนือเขาในสเวตเชิ้ตเทาตัวเก่าของเขา ถือนาฬิกาจับเวลา ห้ามกลั้นหายใจคนเดียว กฎข้อเดียวที่เขาเคยขอจากเธอ
ทุกสามสิบวินาที เธอวางมือบนสะบักเขา นิ้วหนึ่งยกขึ้นจากน้ำ ยังอยู่ คำถามเดียวที่เธอถามได้ คำตอบเดียวที่เขาให้ได้
หนึ่งปีของคืนแบบนี้ เธอยังเกลียดนาทีที่สาม หลังเขานิ่งใต้มือ หัวใจเต้นช้าและหนักราวมีเวลาทั้งโลก เลยสามนาทีสิบห้า เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองก็ไม่ได้หายใจ และไม่อยากเริ่มก่อนเขา
สามนาทีครึ่ง มือเธอ นิ้วเขา สามนาทีสี่สิบห้า นิ้วยกช้าลง เธอเกาะขอบสระแน่น เพื่ออยู่ฝั่งนี้ของผิวน้ำ
สี่นาที สี่นาทีสิบ น้ำนิ่งจนเห็นไฟทุกดวงสั่นที่ก้นสระ
สี่นาทียี่สิบ เขาโผล่ขึ้นมา กติกาคือหายใจสามครั้ง ถอดหน้ากาก มือแตะผนัง แล้วพูดว่า ผมโอเค เธอก้มลงฟัง
เขาดันหน้ากากขึ้นบนผม หายใจหนึ่ง สอง สาม ตาไม่ละจากเธอ แล้วกลับพูดว่า "มานี่สิ"
เธอก้มจนน้ำจากผมเขาไหลลงข้อมือ คืนลมหายใจที่กลั้นไว้ให้เขา สเวตเชิ้ตเปียกก่อนอย่างอื่น นาฬิกายังนับต่อ ไม่มีใครเอื้อมไปหยุด
