เขาเข้ามาตอนสองทุ่ม หลังจากที่เธอพลิกป้ายร้านแล้ว และหยุดยืนอยู่แค่หลังประตูเหมือนคนแปลกหน้า — ไม่ใช่แบบคนที่เคยรู้จักทุกตารางนิ้วของห้องนี้
"อยากให้ปิดมันที" เขาพูดพลางถอดแจ็กเก็ตราวกับเธอตกลงอะไรบางอย่างไปแล้ว เธอรู้ว่าเขาหมายถึงรอยไหนก่อนที่เขาจะพูดจบเสียอีก เส้นนั้นเธอเป็นคนวาดเอง เมื่อหกปีก่อน วาดสดด้วยมือเปล่า — ไม่มีแบบร่าง ไม่มีการแก้ครั้งที่สอง — เพราะตอนนั้นเธอจำรูปร่างของเขาได้ขึ้นใจมานานกว่าที่เธอจะมีคำเรียกสิ่งที่พวกเขาเป็นต่อกันเสียอีก
เธอไม่ถามว่าทำไมต้องเป็นคืนนี้ แต่สวมถุงมือแทน — เสียงดังเกินไปสำหรับร้านที่ปิดแล้ว — แล้วบอกให้เขานั่งลง
เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เปลือยท่อนบนอยู่ใต้โคมไฟทำงาน และมันก็อยู่ตรงนั้น ตรงจุดเดิมที่เธอทิ้งไว้ — เส้นเดียวที่ไม่ขาดตอนพาดไปตามกระดูกซี่โครงล่างสุดของเขา ใบหน้าด้านข้างของเธอเองตั้งแต่หน้าผากจรดคาง วาดโดยไม่ยกปากกาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เธอวางแบบร่างใหม่ทับลงไปแต่ไม่กดมันลง นิ้วที่สวมถุงมือไล่ตามรูปทรงที่เธอควรจะลบทิ้ง และมือเธอหยุดนิ่งตรงจุดที่เส้นเลี้ยวจากกรามไปยังลำคอพอดี
"ปิดมันซะ" เขาพูด "ปิดด้วยอะไรล่ะ" เธอถาม และตั้งใจให้มันเป็นคำถามจริง ๆ ไม่ใช่คำถามเชิงอาชีพ
เธอถอดถุงมือออกทีละนิ้วแล้ววางมันลงบนถาด ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนใจ นิ้วโป้งเปล่า ๆ ของเธอพบเส้นเก่าในแบบเดียวกับที่เคย — มุมเดิม แรงกดเบา ๆ แบบเดิม มันคือฤดูร้อนของที่นอนผืนเดียวกับพัดลมตัวหนึ่งที่เสีย ไหลย้อนกลับขึ้นมาผ่านมือของเธออีกครั้ง
เครื่องสักยังคงวางอยู่บนถาด เย็นชาและเงียบงัน โคมไฟยังคงส่องสว่างอยู่เหนือทั้งคู่ แบบร่างที่เธอไม่เคยกดลงไปเริ่มม้วนงอที่มุมหนึ่ง และฝ่ามือของเธอยังคงแนบราบอยู่กับซี่โครงของเขาไปอีกนาน หลังจากที่ไม่มีอะไรเหลือให้นิ้วโป้งของเธอตามรอยอีกแล้ว
