เธอชงกาแฟในครัวของเขาราวกับอาศัยอยู่ที่นั่น
บางทีก็อาศัยอยู่ บางทีก็อาศัยอยู่เสมอมา บางทีห้องชุดก็รอการกลับมาของเธอเช่นเดียวกับเตียง — อดทน อบอุ่นครึ่งเดียว ไม่เคยสมบูรณ์หากไม่มีเธออยู่ในนั้น
เธอสวมเสื้อเชิ้ตของเขาและไม่มีอะไรอยู่ข้างใต้ เขามองเธอตวักกาแฟบดด้วยความแม่นยำเดียวกับที่เธอแต้มปากเมื่อต้องการสื่ออะไรบางอย่างให้ชัดเจน
"อยู่ต่อ" เขาพูด
"ฉันอยู่นี่ไง"
"อยู่ต่อนานกว่านี้"
เธอหันมา แสงยามเช้าตัดผ่าเธอเป็นสองส่วน "นานแค่ไหน"
"ทั้งหมด"
เธอไม่ตอบ แค่เทใส่สองถ้วย