ทางโทรศัพท์เขาพูดแค่ว่า "มีงาน" เท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น — ไม่บอกว่างานแบบไหน ไม่บอกว่าทำไมต้องตัดในแบบเฉพาะเจาะจง บอกแค่ว่าเขาไม่ไว้ใจมือใครอื่นกับตัวเองในแบบที่จะเป็นพรุ่งนี้ สามปีที่อยู่ด้วยกัน หนึ่งปีที่แยกจากกัน แต่นี่ก็ยังเป็นเหตุผลแรกที่เขาโทรมาเสมอ
เธอเก็บกรรไกรคู่ดีไว้ในลิ้นชักที่ไม่เคยเอาของออกจนหมดสักที เธอบอกตัวเองว่านั่นเป็นเพราะกรรไกร ไม่ใช่เพราะเขา
เขาเดินเข้ามาโดยไม่เคาะประตูซ้ำสองครั้งเหมือนเมื่อก่อน แล้วตรงไปที่เก้าอี้สตูลในครัวโดยไม่ต้องมีใครบอกว่าตัวไหน — ตัวที่ขาโยกเยก ตัวที่เป็นของเขามาตลอด เพราะหันหลังให้หน้าต่าง และเขาไม่เคยชอบให้ใครเห็นตอนที่เขาตัดสินใจนั่งนิ่ง ๆ
เธอคลุมผ้าขนหนูบนไหล่เขาด้วยมือตัวเองในจังหวะเดียว แทนที่จะยื่นให้ และรู้สึกได้ว่าเขาเงียบลงใต้มือของเธอเหมือนเมื่อก่อนทุกอย่าง ราวกับเก้าอี้ตัวนั้นมีกฎบางอย่างที่เขายังจำได้
"เธอตัดท้ายทอยช้าเกินไปตลอดเลย" เขาพูด พูดกับห้องมากกว่าพูดกับเธอ
"ก็ต้องมีใครสักคนทำให้ถูกต้อง" เธอยกหวีขึ้น หาตำแหน่งที่ท้ายทอยเขา ตรงที่ผมยังคงขึ้นดื้อไปทิศทางเดิมเหมือนเมื่อสามปีก่อน และบางอย่างในมือเธอจำได้ก่อนที่ส่วนที่เหลือของเธอจะตามทัน
เขาไม่ถามว่าพรุ่งนี้คืออะไร เธอไม่ถามว่าทำไมเขาถึงรอจนแสงเกือบหมดถึงมาให้จัดการเรื่องนี้ คำถามบางคำถามปล่อยให้พับอยู่ข้าง ๆ จดหมายที่เหลือดีกว่า
เธอค่อย ๆ จัดการเซนติเมตรสุดท้ายอย่างช้า ๆ ช้ากว่าที่จำเป็น เอียงศีรษะเขาด้วยสองนิ้วใต้คาง ในแบบที่ช่างทำผมจะไม่มีวันทำ แต่คนรักเก่าทำแบบนี้เสมอ จนกระทั่งไม่เหลือเหตุผลทางอาชีพให้ทำต่อ และไม่มีเหตุผลใดเลยให้หยุด
หวีนิ่งอยู่กับท้ายทอยเขา ไม่มีใครในสองคนขยับตัวเพื่อจบมันลง