เที่ยงคืนสี่สิบ ตึกทั้งหลังจมลงสู่ความเงียบที่มีได้เฉพาะหลังเที่ยงคืน เหลือเพียงสองหน้าต่างสว่างอยู่กลางตึกมืดทั้งหลัง ของเธอชั้นสิบสี่ ของเขาชั้นเก้า ต่างมั่นใจว่าตนเป็นคนเดียวที่ยังอยู่
ทั้งสองใช้ลิฟต์ร่วมกันมาหลายปีโดยไม่เคยแบ่งปันอะไรมากไปกว่านั้น เธอเอื้อมมือผ่านเขาไปกดสิบสี่ เขาเอื้อมผ่านเธอไปกดเก้า ท่วงท่าเดิมของคนสองคนที่ทำงานตึกเดียวกันแต่ไม่เคยรู้ชื่อกัน
คืนนี้เธออยู่ในลิฟต์ตั้งแต่จอดรับเขาที่ชั้นเก้า ก่อนจะกระตุกแรงหยุดนิ่งระหว่างชั้นหกกับชั้นห้า ไฟเพดานกะพริบสองครั้งก่อนจะดับลง เหลือเพียงแสงสลัวจากแผงปุ่มกด ทั้งสองยืนใกล้กันกว่าที่ท่วงท่าเดิมเคยเรียกร้องครึ่งก้าว
เสียงหนึ่งดังจากช่องระบายอากาศใกล้เพดาน เรียบและเบื่อเล็กน้อย "เราเจอตำแหน่งคุณแล้ว สี่สิบนาที หรืออาจน้อยกว่านั้น ทั้งสองคนโอเคไหมครับ" "โอเคครับ" เขาพูด "โอเคค่ะ" เธอพูดตามหลังไปจังหวะหนึ่ง ไม่มีใครถอยกลับไปยังระยะห่างที่เริ่มต้นไว้
พวกเขาคุยกันแบบที่คนแปลกหน้าคุยเมื่อบทสนทนาไม่มีที่ไปต่อ — ชั้นของเธอ ชั้นของเขา ทำงานที่นี่มานานแค่ไหน ไม่เคยกดปุ่มของอีกฝ่ายผิดเลยสักครั้ง ซึ่งจู่ ๆ ก็ดูเหมือนความประมาทบางอย่าง
เสียงนั้นกลับมาอีกสองครั้ง "ยี่สิบนาที ยังโอเคกันอยู่ไหม" ครั้งที่สองคำตอบของเขาช้ากว่าครั้งแรก คำตอบของเธอยิ่งช้ากว่า ราวกับคำถามทำหน้าที่ของมันน้อยลงเรื่อย ๆ
แผงทองเหลืองระหว่างพวกเขาคือแสงจริงเพียงแหล่งเดียวที่เหลือในลิฟต์ อุ่นและหรี่ลง เธอพบว่าตัวเองมองหลังมือของเขาแทนตัวเลขเหนือประตู ส่วนเขาก็เลิกแสร้งดูโทรศัพท์ไปพักหนึ่งแล้ว
"เกือบถึงแล้วครับ" เสียงนั้นพูด แล้วถามอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครตอบทันที ลมหายใจที่กลั้นไว้ผ่านไปมาระหว่างพวกเขา ลิฟต์เล็กและอุ่นขึ้นรอบตัวมัน ก่อนทั้งสองจะพูด เบากว่าที่ตั้งใจ ว่าพวกเขาโอเค
เมื่อลิฟต์กระตุกและไฟเพดานกลับมาสว่าง มันพาทั้งสองลงไปจนประตูเปิดที่ล็อบบี้ ถนนนอกกระจกมืดสนิท เธอเอื้อมมือผ่านเขาไปก่อนที่เขาจะขยับตัวได้ และกดชั้นเก้า
ประตูปิดลงตรงหน้าล็อบบี้ที่ว่างเปล่า คราวนี้ไม่มีใครเอื้อมมือไปหยุดมันเลย
