รถไฟล่าช้าไปหนึ่งชั่วโมงแล้วตอนที่เธอนั่งตรงข้ามเขา
เธออ่านหนังสือที่เขาชื่นชอบ เขาจำปกได้ก่อนจะจำเธอ แล้วจึงจำเธอได้
พวกเขาไม่เคยพบกันมาก่อน
"ครึ่งหลังคุ้มค่าไหม" เขาถาม
เธอไม่แหงนหน้าขึ้น "จะบอกตอนอ่านถึง"
"แล้วจะถึงตอนไหน"
"แอตแลนตา"
"ฉันลงที่แอตแลนตา"
เธอคั่นหน้าด้วยนิ้วหัวแม่มือแล้วแหงนขึ้นมอง รถไฟทั้งขบวนจัดเรียงตัวใหม่รอบการตัดสินใจของเธอ
"งั้นจะบอกที่แอตแลนตา" เธอพูด