เสียงเพลงยังดังออกมาผ่านประตูกระจก — ต่ำและเป็นประจำ เพลงที่เติมห้องแต่ไม่มีใครฟังจริง เธอเดินออกมาก่อน เขาตามมา เพราะแน่นอน
พวกเขายืนที่ขอบระเบียง ไม่สัมผัส มองไปที่ความว่างเปล่า สวนล่างมืดทั้งสิ้น ท้องฟ้าเหนือศีรษะเป็นกลางคืนเมือง — สีที่ไม่มีชื่อ
เธอตระหนักถึงระยะห่างที่แม่นยำระหว่างไหล่กับแขนของเขา
เขาไม่พูดอะไรตั้งแต่พวกเขาออกมา เธอพบว่าตัวเองยินดี คำพูดจะทำให้นี่กลายเป็นสิ่งที่ต้องตัดสินใจ นาทีหนึ่งผ่านไป บางทีสองนาที
เธอหันหน้าไปเพียงเล็กน้อย — ไม่ได้มองเขา แค่หันไปทาง การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่มีความหมายทั้งหมดและไม่มีเลย เขารู้สึก เธอรู้ว่าเขารู้สึก
"เราควรกลับเข้าไป" เธอบอก
"ควร" เขาตกลง
ไม่มีใครขยับ
เพลงข้างในเปลี่ยนไป บางอย่างที่มีเบสลึกกว่า เธอได้ยินเสียงหัวเราะ — สูงและไม่ระวัง เสียงของคนที่ไม่รู้ว่ากำลังถูกอิจฉา
เธอคิด: ในไม่ช้าคนหนึ่งจะหันไป เธอคิด: ฉันอยากให้มันเป็นเขา เธอคิด: ฉันอยากให้มากมายเลย
อากาศกลางคืนเย็นบนคอของเธอ เขาขยับน้ำหนัก แทบไม่ได้สังเกต แขนของเขายาวออกไป เหลือแค่ลมหายใจจากของเธอ
นี่ เธอคิด นี่มัน ทั้งหมดเป็นแบบนี้