ใกล้เที่ยงคืน ครัวเริ่มอบอุ่นและอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ แสงจากเตาอบเป็นไฟดวงเดียวที่เปิดอยู่ ทั้งสองไม่ได้ขวนขวายเปิดไฟดวงอื่นเพิ่ม และก้อนแป้งนอนอยู่ใต้ผ้าขนหนูในชามราวกับสิ่งที่กำลังหลับใหล ซึ่งเธอคอยเฝ้าดูอยู่เรื่อยๆ
เธอรู้ดีว่าเริ่มนวดแป้งช้าเกินไปสำหรับวันอาทิตย์ และตอนนี้ขนมปังต้องการเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง และชั่วโมงนั้นก็มีเขี้ยวของมันเอง เขาลงมาเอาน้ำดื่มแล้วก็อยู่ต่อโดยไม่มีเหตุผลที่บอกได้ พิงเคาน์เตอร์อยู่ฝั่งตรงข้ามเธอ มองเธอมองชามแป้ง
"ไปนอนก่อนก็ได้นะ" เธอพูด แต่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาไปจริงๆ และเขาก็รู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ เขาจึงไม่ขยับ
ทุกสิบนาทีเธอจะเปิดผ้าขนหนูขึ้นแล้วกดนิ้วสองนิ้วที่เปื้อนแป้งลงบนผิวก้อนแป้ง และทุกสิบนาทีรอยบุ๋มก็เด้งกลับเร็วเกินไป ใจร้อน ยังไม่น่าเชื่อถือ "ยังไม่" เธอพูด กับก้อนแป้ง กับเขา กับทั้งครัว
"รู้ได้ยังไง" เขาถาม ทั้งที่เคยเห็นเธอทำแบบนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว เพราะการถามเป็นวิธีหนึ่งที่จะยืนใกล้เธอขึ้นโดยไม่ต้องอธิบายเหตุผล
"มันต้องคงรูปอยู่หนึ่งวินาทีก่อนจะคลายตัว" เธอพูด "ตอนนี้มันยังเถียงฉันอยู่เลย"
เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาอยู่ใกล้เธออยู่ดี ใกล้พอที่ความอุ่นจากเตาอบจะกลายเป็นของเขาด้วย และดูเธอกดอีกครั้ง — เร็วไป ยังไม่ได้อีก — เขาไม่ถามคำถามต่อไป ว่าแป้งจะเป็นยังไงตอนที่มันยอมในที่สุด
เธอจับได้ว่าเขากำลังมองมือเธอแทนที่จะมองชาม และเธอไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น แค่ปล่อยให้ความเงียบยืดออกไปจนมันกลายเป็นคำตอบในแบบของมันเอง แป้งแห้งซีดอยู่บนข้อนิ้วของเธอ
เมื่อเธอลองกดอีกครั้ง ช้าลงกว่าเดิม รอยนิ้วค้างอยู่บนก้อนแป้งนานเท่าลมหายใจหนึ่งครั้งก่อนที่มันจะเริ่มพองตัวกลับขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ — และบางอย่างในตัวเธอก็ถอนหายใจออกมา ซึ่งไม่เกี่ยวอะไรกับขนมปังเลย
เธอไม่ได้เช็ดแป้งออก เธอยกนิ้วเดิมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่มุมปากของเขา ปล่อยให้มันแค่วางอยู่ตรงนั้น แล้วพูดว่า "นี่แหละคือบทพิสูจน์ คุณต้องรู้สึกเองว่า 'ยังไม่' มันรู้สึกยังไง"
เขาก็ไม่ขยับเหมือนกัน ไม่เข้าใกล้และไม่ถอยห่าง เรียนรู้รูปทรงของการรอคอยแบบเดียวกับที่เธอสอนให้ก้อนแป้งมาตลอดหนึ่งชั่วโมง — และเมื่อปากของเขาในที่สุดก็ตอบสนองต่อแรงกดของนิ้วนั้นอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก เธอก็ถอยออกไปครึ่งเซนติเมตร พอใจ ไม่เร่งรีบ แล้วพูดซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงที่เบาลง "ยังไม่"
ในที่สุดมือของเธอเองก็เป็นฝ่ายตัดสินใจ ยกชามขึ้น คว่ำก้อนขนมปังลงบนแผ่นหิน กรีดมันหนึ่งครั้งตรงกลางด้วยมีดที่เธอใช้ทำสิ่งนี้อย่างเดียว — และประตูเตาอบก็กลืนแสงไปเมื่อเธอปิดมันลง เหลือทั้งสองคนอยู่ในครัวมืดๆ พร้อมเวลาอีกสี่สิบนาทีโดยไม่มีที่ไหนเป็นพิเศษให้ต้องไป