Skip to main content

รายการทั้งหมดคนแปลกหน้า1 นาที

กำแพงร่วม

A woman with a short dark pixie cut and warm brown skin, wearing an oversized grey t-shirt off one shoulder, leans against a textured plaster wall with her palm pressed flat to it. A shirtless man with tousled black hair stands close behind her, his hand over hers on the wall and his mouth near her temple, her eyes closed. A lit bedside lamp and the edge of a wooden headboard are visible in the dim room behind them.
Four months of plaster between them, and for once neither one minded how thin it was.

เธออาศัยอยู่ข้างห้องเขามาสี่เดือนแล้ว แต่ไม่เคยเห็นหน้าเขาสักครั้ง เธอรู้จักเขาในแบบที่คนเรารู้จักสภาพอากาศ — ผ่านกำแพงปูนเก่าที่พาเสียงแจ๊สแผ่วเบาจากวิทยุของเขามาตอนเจ็ดโมง ชั่วโมงดึกอันเป็นเอกลักษณ์ที่เขาเปิดฝักบัวอาบน้ำ และ — เมื่อใดที่เพลงของเธอเองเลยเที่ยงคืนไป — เสียงเคาะสองครั้งจากข้อนิ้ว อดทน ไม่เคยโกรธ ขอร้องให้เธอหรี่เสียงลง

เธออายุสามสิบเอ็ด อยู่ในสัญญาเช่าที่เธอเซ็นเองโดยไม่มีชื่อที่สองมาสี่เดือนแล้ว และทำงานเป็นเวลาที่ทำให้เธอกลับถึงบ้านตอนที่ทั้งตึกหลับใหลไปแล้ว — นั่นอาจเป็นเหตุผลเดียว เธอเดาเอาเอง ที่ทำให้เธอรู้จักเขาดีขนาดนี้ทั้งที่แทบไม่เคยเห็นตัวเขาเลย

คืนนั้นแผ่นเสียงยังคงหมุนต่อไปแม้เลยตีหนึ่งแล้ว เพราะเธอต้องการให้เป็นเช่นนั้น เสียงเคาะสองครั้งของเขามาตรงเวลาเหมือนเคย แต่แทนที่จะยกเข็มขึ้น เธอเดินไปที่กำแพงแล้วเคาะกลับไป — สองครั้ง แล้วอีกครั้งที่สาม เพื่อทดสอบว่าเขาจะได้ยินคำถามอยู่ในนั้นหรือไม่

เขาได้ยิน ความเงียบยาวนานตามมา นานพอที่เธอจะคิดว่าตนเองเล่นรหัสที่ทั้งคู่ไม่เคยตกลงกันว่ากำลังสื่อสารกันอยู่นั้นเกินเลยไปหน่อย แล้วเสียงเคาะสองครั้งก็ดังกลับมา สูงขึ้นไปบนกำแพง เป็นคำตอบที่ไม่มีทางเข้าใจผิดได้

เธอมายืนอยู่ในโถงทางเดินในเสื้อสเวตเชิ้ตที่ยืมมาก่อนที่จะทันตัดสินใจด้วยซ้ำ และประตูห้องเขาก็เปิดออกก่อนมือของเธอจะไปถึง ราวกับว่าเขาก็ยืนอยู่ใกล้เท่ากันในฝั่งของเขาบนระยะห่างเดียวกันนั้น

ห้องของเขามีผังเหมือนกับห้องของเธอทุกอย่าง เพียงแต่กลับด้านกัน จนการเดินผ่านมันรู้สึกเหมือนเดินผ่านอพาร์ตเมนต์ของเธอเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกหน้าต่างยามค่ำคืน — ชีวิตข้างห้องที่เธอใช้ชีวิตอยู่ครึ่งหนึ่งมาหลายเดือนโดยไม่เคยมีใบหน้า

เตียงของเขาตั้งพิงกำแพงเดียวกับที่หัวเตียงของเธอพิงอยู่อีกฝั่ง เฟอร์นิเจอร์ชิ้นเดียวในตึกทั้งหมดที่เธอวาดจากความทรงจำได้โดยไม่เคยก้าวเข้าไปในห้องนั้นเลยสักครั้ง

เธอเดินไปที่นั่นและวางฝ่ามือราบลงบนปูนฝั่งของเขา ตรงจุดที่ — เธอเกือบจะแน่ใจ — เป็นจุดเดียวกับที่หัวเตียงของเธอเองเคาะกำแพงยามหลับ ไม้ระแนงและขนม้าหนาเพียงไม่กี่นิ้วคือสิ่งเดียวที่เคยกั้นระหว่างพวกเขา

เขาเดินมายืนใกล้พอที่เธอจะรู้สึกถึงตัวเขาก่อนที่เขาจะสัมผัสเธอ แล้วพูดกฎข้อเดียวที่หนึ่งเดือนแห่งการเคาะกำแพงไม่เคยจำเป็นต้องเอ่ยออกมาดังๆ จนกระทั่งบัดนี้ว่า “เคาะนะถ้าอยากให้ผมหยุด”

เธอยังคงวางฝ่ามือราบอยู่บนกำแพง ฝั่งของเขาแล้วในตอนนี้ และไม่ได้เคาะ