ห้องเล็กกว่าในรูป เตียงสองชั้นชิดผนัง หน้าต่างกว้างแค่ปลอกหมอน เขายืนถือกระเป๋าที่ประตูแล้วหัวเราะสั้น ๆ แบบที่เขาเก็บไว้ให้สิ่งที่ชนะเขาอย่างยุติธรรม
ที่บ้าน เตียงของพวกเขากว้างจนมองไม่เห็นแล้ว สิบแปดปี กับพรมแดนกลางเตียงที่ไม่มีใครเฝ้า
เตียงล่างกว้างพอแค่คนที่ไม่ค่อยพลิกตัว เธอนั่งบนนั้นในเสื้อนอน ขณะเมืองค่อย ๆ บางลงใต้ล้อ
"ผมนอนข้างบนเอง" เขาว่า พลางเอื้อมหาบันได
เธอคว้าข้อมือเขาไว้ ไม่แรง อย่างคนจับราวตอนพื้นเริ่มเคลื่อน และไม่ปล่อยจนเขาเข้าใจว่าคำถามได้คำตอบแล้ว
ทั้งคู่ต้องนอนตะแคงถึงจะพอดี หลังเธอแนบอกเขา แขนเขาพาดเอวเธอ พักหนึ่งทั้งสองหัวเราะเบา ๆ กับเลขคณิตนั้น เพราะผนังบาง
แล้วรถไฟก็เอียงเข้าโค้งยาว ทั้งสองเอียงตาม และเสียงหัวเราะก็หาย สถานีผ่านไปเป็นรอยแสงสีอำพัน บนกระจกมืดระหว่างนั้นคือหน้าเธอเอง กับริมฝีปากเขาที่ไหล่เธอ
ทุกครั้งที่ตู้โยก เขาดึงเธอกลับมา ทุกครั้งที่มันนิ่ง เธอก็อยู่ หลังตีสอง เธอพลิกตัวมาหาเขา ซึ่งต้องต่อรองกันบ้าง และระหว่างต่อรอง กระดุมเม็ดบนของเสื้อนอนก็ถูกยกให้
เธอตื่นในแสงเทากับเสียงเคาะ อีกสี่สิบนาทีถึงชายฝั่ง แขนเขายังอยู่ที่เดิมทั้งคืน ไม่มีใครตอบ ไม่มีใครขยับ
"เราทำแบบนี้ที่บ้านก็ได้นี่" เขาพูดกับเส้นผมเธอ
"ไม่ได้หรอก" เธอว่า แล้วดึงมู่ลี่ลงจนสุด
