ฝนตกมาโดยไม่มีคำเตือน เหมือนวิธีที่บางสิ่งเกิดขึ้น
เธออยู่ใต้ชายคานแล้ว เมื่อเขารีบหลบเข้ามา — ไม่ได้เห็นเธอก่อน แค่หาที่หลีกฝน แล้วเห็นเธอ ลำดับนี้สำคัญ เธอมองเขาตระหนักถึงสิ่งนั้น
"เฮ" เขาพูด "เฮ" เธอพูด คำที่พวกเขาใช้มาพันครั้ง ในความมืด ตอนเช้า ในประตูเหมือนที่นี่ มันยังหมายถึงทุกสิ่งและไม่มีเลย
ถนนกำลังว่างไป แท็กซี่ไหลผ่าน เธออยากยกมือและไม่ยก
แขนของเขาชิดแขนของเธอ ตั้งแต่ไหล่ถึงศอก เขาไม่ขยับ เธอก็ไม่ขยับ นั่นทั้งหมด — สองคนในฝน ห่างเท่าแขนหนึ่ง — และเธอรู้สึกเหมือนมือกดลง
"คุณดู—" เขาเริ่ม "อย่า" เธอพูด เขายิ้ม ซึ่งแย่กว่า เขารู้เมื่อเธออยากไม่ให้มองเธอ
ฝนมีกลิ่นของฤดูร้อนกับคอนกรีต และใต้นั้น เพียงเบา ๆ เขา เธอซักเสื้อของเขามาครั้งหนึ่ง เธอหยุดพยายามเข้าใจความทรงจำนั้นไปนานแล้ว
"มันจะนานแค่ไหน" เขาถาม "ไม่รู้ ฉันไม่เคยดูสภาพอากาศ" "ยังคง" เขาพูด "ยังคง" เธอพูด
รถเมล์มาและปิดถนนทั้งหมด เมื่อมันผ่าน ฝนแช่ลง และเธอรู้ว่าอีกนาทีหนึ่ง จะไม่มีเหตุผลที่จะอยู่
เธอไม่ขยับ เขาก็ไม่ขยับ แขนของเขายังอยู่ที่นั่น และเธอคิด นี่คือสิ่งที่จริงใจที่สุดที่ฉันทำมาสักหลายสัปดาห์