ไฟผีเป็นดวงเดียวที่ยังสว่างอยู่ตอนที่เธอกลับมาตามหาผ้าพันคอ หลอดไฟดวงเดียวตั้งอยู่บนขาตั้งกลางเวทีพอดี ปีกเวทีมืดสนิทไปแล้ว และเก้าอี้ว่างเปล่ายิ่งมืดกว่านั้นอีก ห้าสัปดาห์ในห้องนี้ เธอไม่เคยเห็นมันว่างเปล่าขนาดนี้มาก่อนเลยสักครั้ง
แดเนียลนั่งอยู่ที่ขอบเวที บทละครปิดอยู่บนตัก เขาไม่ได้อ่านมัน เพียงแต่กำมันไว้ เหมือนกำมือใครสักคนที่ยังไม่พร้อมจะปล่อย "คุณหามันไม่เจอหรอก" เขาพูดโดยไม่หันกลับมา "ผมนั่งทับมันไปแล้ว ชั่วโมงที่แล้ว"
เธอปีนขึ้นไปนั่งข้างเขาอยู่ดี เพราะผ้าพันคอไม่เคยเป็นเหตุผลจริง ๆ อยู่แล้ว และเพราะพรุ่งนี้คนดูที่จ่ายเงินซื้อตั๋วจะได้เห็นทั้งสองคนไปถึงจุดที่ผู้กำกับกำหนดไว้แม่นยำถึงครึ่งนิ้ว มือของเขาจะไปถึงคางของเธอ คางของเธอจะเงยขึ้น แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก พวกเขาไม่จูบกัน จังหวะหนึ่ง ดับไฟ ห้าสัปดาห์ที่ผ่านมาคือการเข้าใกล้ประตูบานหนึ่งที่ไม่มีใครในสองคนนี้ได้รับอนุญาตให้เปิด
"ลองอีกที" เขาพูดพลางลุกขึ้นยืนแล้ว ยื่นมือมาให้เธอจับลุกขึ้น "เพื่อที่พรุ่งนี้คนดูจะได้ไม่ใช่คนตัดสินว่าเรารู้สึกยังไงกับมัน" ไม่มีผู้จัดการเวทีเหลืออยู่ให้ตะโกนบอกให้เข้าที่อีกแล้ว ทั้งสองคนบอกกันเองเบา ๆ เหมือนเรื่องตลกที่ไม่ค่อยจะตลกเท่าไหร่
เขาหาตำแหน่งของตัวเองเจอจากรอยเทปรูปกากบาทที่จางลงเพราะรอยเท้าหลายคืน เธอหาตำแหน่งของเธอเจอใกล้กว่าที่บทกำหนดไว้ครึ่งก้าว และถ้าเขาสังเกตเห็น เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองเธอในแบบที่ตัวละครควรจะมอง และหลังจากห้าสัปดาห์ผ่านไป บางทีก็อาจเป็นแบบที่เขามองจริง ๆ ด้วย
"พูดบทสิ" เธอบอกเขา และเขาก็พูด บทธรรมดาเรื่องฝนตก เรื่องการส่งเธอไปจนถึงหัวมุมถนน ขณะที่มือของเขายกขึ้นช้า ๆ มาที่คางของเธอตรงตามที่กำหนดไว้ทุกประการ นิ้วโป้งของเขาหาตำแหน่งเดิมที่หาเจอทุกคืน เพียงแต่เสียงของเขาหลุดออกจากน้ำเสียงของตัวละครลงมาเป็นเสียงของตัวเขาเอง และเธอก็ยังปล่อยให้คางของเธอเงยขึ้นอยู่ดี เพราะท่วงท่านั้นไม่สนใจว่าเสียงใต้มันเป็นของใคร
นี่คือจังหวะที่ทั้งฉากถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ไปถึง ใบหน้าของเขาห่างจากของเธอเพียงครึ่งนิ้ว ลมหายใจของเธอค้างอยู่ที่ไหนสักแห่งในช่องว่างระหว่างสองคน ทั้งคู่นิ่งจนโรงละครมืด ๆ แทบจะเชื่อได้อีกวินาทีหนึ่งว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่มีใครตะโกนบอก ไฟผีคงเสียงราบเรียบเสียงเดียวของมันไว้ และไม่เรียกร้องอะไรจากทั้งสองคนเลย
ตามบทแล้ว เธอคือคนที่ต้องถอยกลับ ฉากออกของเธอถูกเขียนไว้สองจังหวะถัดมา ส้นเท้าของเธอควรจะหมุนกลับไปทางหลังเวทีแล้ว เธอไม่ได้หมุน ที่ไหนสักแห่งเลยกรอบเวทีออกไป มีเสียงประตูเบา ๆ ลม หรือกระแสลมโกรก หรือไม่มีใครเลยจริง ๆ และก็ยังไม่มีใครตะโกนบอกอีก และบทกำกับที่ทำงานได้อย่างเรียบร้อยมาตลอดห้าสัปดาห์ก็กลายเป็นว่า ในที่สุด เพียงแค่ไม่มีใครทำตามมันอีกต่อไป