เที่ยงคืนสี่สิบ สายประชุมยังไม่จบ เก้าเสียงจากเช้าอีกฟากโลก ห้องทำงานมืด เหลือแค่แล็ปท็อปของเขา กับขีดแดงเล็ก ๆ ที่พาดทับไมโครโฟน
เธอเข้านอนตอนเที่ยงคืนแต่ไม่หลับ ตอนนี้เธอยืนเท้าเปล่าที่ประตู ในเสื้อเชิ้ตที่เขาใส่ไปทำงาน เขาใส่แค่กางเกงวอร์ม กล้องปิดอยู่ และเขายังสวมหูฟัง
"สี่สิบนาที" เขาขยับปากไม่ออกเสียง ชูสี่นิ้ว แล้วเปลี่ยนเป็นห้า
เธอเดินข้ามห้องขณะที่ใครสักคนในออฟฟิศสว่างจ้าอธิบายตัวเลขไตรมาส แล้วนั่งลงที่ขอบโต๊ะ ขีดแดงแปลว่าห้องนี้เป็นของพวกเขา ไม่ต้องมีใครบอกเธอก็เข้าใจกติกา
แล้วคนแปลกหน้าก็เอ่ยชื่อเขา นิ้วโป้งของเขาเลื่อนไปที่ปุ่ม เธอนิ่งไปทั้งตัว ขณะที่เขาพูดสองประโยคเรื่องเดดไลน์ด้วยน้ำเสียงตอนกลางวัน ขีดกลับมา เธอผ่อนลมหายใจ
ตราบที่ไอคอนยังแดง เธอได้ทำเรื่องเล็ก ๆ เท้าแตะเข่าเขา ปลายนิ้วไล่ตามไหปลาร้า หลังมือลูบลงตามกราม ช้าจนเขาหลงสไลด์ ทุกครั้งที่นิ้วโป้งของเขาขยับ เธอหยุด และปล่อยมือไว้ที่เดิม
ครั้งหนึ่งเขาตอบคำถามที่ไม่มีใครถาม แล้วมีคนหัวเราะอย่างใจดี จากเช้าที่เธอจะไม่มีวันได้เห็น
ตีหนึ่งครึ่ง ชื่อเล็ก ๆ เริ่มเป็นสีเทา พอหน้าต่างปิด เขาดันหูฟังลงคล้องคอ ห้องเงียบจนเธอได้ยินเสียงพัดลมในเครื่อง
"ปิดแล้วใช่ไหม" เขาถามเสียงต่ำ ราวกับว่ามันยังฟังอยู่
เธอไม่ตอบ เธอโน้มตัวผ่านเขาช้า ๆ เสื้อเชิ้ตเลื่อนหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง แล้วปิดแล็ปท็อปด้วยฝ่ามือ แสงสุดท้ายในห้องดับลงระหว่างพวกเขา
