ประตูขึ้นดาดฟ้ามีป้ายเตือนว่าสัญญาณเตือนภัยจะดังขึ้น แต่ตลอดสี่ปีที่ทั้งคู่เอาใบปลิวพับหนุนประตูไว้ไม่ให้ปิดสนิท ไม่มีใครเคยได้ยินเสียงนั้นเลยสักครั้ง คืนแรกที่อากาศเย็นลงนับตั้งแต่เดือนมิถุนายน — เย็นพอที่เขาจะแบกผ้าห่มขึ้นมาโดยไม่ถามว่าเธออยากได้ไหม แล้วเธอก็ปล่อยให้เขาทำ
"สิบนาทีนะ" เธอพูดพลางทรุดตัวลงบนพื้นกรวดข้างผ้าห่มที่เขาปูไว้ "พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า" เขาไม่เถียง แค่นั่งใกล้พอที่แขนเสื้อของทั้งคู่จะแตะกันตรงตะเข็บ และไม่มีใครขยับหนี
ฝนดาวตกน่าจะพีคตอนเที่ยงคืน ทำให้เหลือช่วงเวลายาวนานที่ไม่มีอะไรนอกจากท้องฟ้า เงาของถังเก็บน้ำ และบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ที่ทั้งคู่ใช้จนหมดไปหลายสัปดาห์ก่อนแล้ว
ดาวตกดวงแรกพุ่งผ่านไปก่อนที่ใครจะมองทันจริงๆ "ตรงนั้น" เขาพูดพลางชี้ไปยังจุดที่มันหยุดเป็นอะไรไปแล้ว "ดวงต่อไปเธอต้องเห็นนะ"
เธอไม่เห็น เขาก็ไม่เห็นเหมือนกัน สองครั้งติดกัน และทุกครั้งที่พลาดก็กลายเป็นข้ออ้างของตัวเองให้อยู่ต่ออีกนิด — อีกดวงเดียว แล้วค่อยเข้าไปข้างใน
ไหล่ของเธอไปพบไหล่ของเขาเข้าตรงกลางครึ่งชั่วโมงที่สอง แล้วก็ค้างอยู่ตรงนั้น ความอุ่นนั้นกำลังทำอะไรบางอย่างกับแผนสิบนาทีที่ไม่มีใครพูดถึง
"เธอไม่ได้มองท้องฟ้าแล้วด้วยซ้ำ" เขาพูดเบาๆ และเธอก็รู้ว่าเขาพูดถูก — เธอจ้องมองเพียงเค้าโครงใบหน้าของเขามาสามดวงดาวตกติดต่อกันแล้ว
มือของเขายกออกจากผ้าห่มแล้วไปพบเอวของเธอแทน ไม่ได้ถาม เพียงแค่มาถึง แบบเดียวกับที่มือทำเมื่อมันตัดสินใจบางอย่างไปแล้วซึ่งส่วนที่เหลือของเขายังไม่ได้พูดออกมาดังๆ
ท้องฟ้ายังคงทำสิ่งที่ท้องฟ้าทำต่อไป ไม่มีใครสนใจมันอีกแล้ว เช้าที่ต้องตื่นเร็วของเธอยังคงอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น เป็นเพียงทฤษฎี ลืมง่ายภายใต้ดาดฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวและเส้นอุ่นเพียงเส้นเดียวที่ไหล่ของเขาบรรจบกับไหล่ของเธอ ใบหน้าทั้งสองเงยขึ้นสู่ความว่างเปล่า รอคอยเหตุผลที่เลิกเป็นท้องฟ้าไปนานแล้ว