เธอจำเสียงเคาะประตูของเขาได้ก่อนที่มันจะจบลงเสียอีก — สั้นสองครั้ง ยาวหนึ่งครั้ง จังหวะเดียวกับที่เขาใช้มาตลอดห้าปีที่ประตูบานนี้ยังตอบรับมือของทั้งคู่
เขายืนอยู่ที่ชานบันไดใต้หลอดไฟ สะพายกระเป๋าเดินทางไว้บ่าข้างหนึ่ง บอกว่าจะออกเดินทางก่อนเที่ยง คราวนี้ไปแบบไม่กลับมาอีก และไม่อยากทิ้งกุญแจของเธอให้ส่งเสียงกระทบกันอยู่ในลิ้นชักของเมืองที่เขาเลิกยุ่งเกี่ยวแล้ว
เขายื่นกุญแจออกมาวางแบนอยู่บนฝ่ามือ — ทองเหลืองที่ขัดจนเป็นมันวาวด้านหนึ่งจากการห้อยอยู่กับพวงกุญแจเดียวกันมาห้าปี แต่ไม่เคยเสียบเข้ากับแม่กุญแจบานนี้เลยสักครั้ง
เธอมองที่กุญแจ ไม่ใช่ที่เขา "คุณไม่เคยใช้มันเลย" "ไม่จำเป็นต้องใช้" "ตอนนี้ก็ยังไม่จำเป็น" เธอพูด และไม่ยื่นมือออกไปรับ
เธอถอยกลับแทนที่จะก้าวเข้าหา แล้วปิดประตูใส่หน้าเขา ช้าพอที่จะไม่ใช่การกระแทก และหนักแน่นพอที่จะไม่ใช่อุบัติเหตุ
กลอนประตูลั่นเสียงดังในความเงียบของบันได และเธอยืนแนบฝ่ามือไว้กับแผ่นประตูด้านใน ตรงจุดที่ทองเหลืองคงกำลังอุ่นขึ้นในกำมือของเขาอีกฟากหนึ่งพอดี
"แล้วจะให้ผมทำยังไงกับมัน" เขาพูดผ่านบานไม้ — ไม่ใช่คำถามเสียทีเดียว แต่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขายังเหลือจะถาม
"ก็ใช้มันสิ" เธอพูด ริมฝีปากแทบจะแตะลายไม้ของประตู และไม่ดึงมือออก
ความเงียบยืดยาวจนเธอเริ่มคิดว่าเขาเดินลงบันไดไปแล้วพร้อมกุญแจที่ยังกำแน่นอยู่ในมือ แล้ว — เสียงโลหะค้นหาแม่กุญแจที่ถูกตัดมาเพื่อมันเมื่อห้าปีก่อนและไม่เคยถูกขอให้เติมเต็มเลยสักครั้ง — เสียงครูด ลมหายใจที่กลั้นไว้ และการหมุนของกุญแจ
