เก้าเดือนตุลาคมติดต่อกัน พิธีกรรมนี้ไม่เคยเปลี่ยน เธอวาดหน้าตาด้วยปากกามาร์กเกอร์สีดำแล้วยื่นมีดให้ เขาแกะสลักตามเส้นที่เธอวาดโดยไม่เคยบ่นสักครั้งว่าเธอวาดจมูกแคบเกินกว่าจะตัดได้ทุกที
ฟักทองของคืนนี้วางอยู่ระหว่างพวกเขาบนโต๊ะที่นุ่มลงเพราะกระดาษหนังสือพิมพ์ปูไว้ และแถวเบ้าตานี่เองที่ความระมัดระวังของเขาเริ่มหมดไป มือเย็นเฉียบถึงข้อนิ้ว เหนียวเยิ้มด้วยเนื้อฟักทองถึงข้อมือ เมล็ดฟักทองเป็นเส้นติดอยู่ที่แขนเหมือนเพิ่งแพ้การต่อสู้กับมัน
"นิ้วจะขาดแล้วนะ" เธอพูด "ฉันวาดเส้นไว้ชัดเจน คุณไม่เดินตามเลย" "ผมไม่ใช่ศัลยแพทย์" เขาว่า "ไม่ต้องเป็นศัลยแพทย์หรอก" เธอพูด "แค่ระวังหน่อยก็พอ" เขาไม่เคยระวัง และเธอก็ไม่เคยรู้สึกรำคาญกับเรื่องนั้นเลยสักครั้ง
เมื่อฝาชิ้นสุดท้ายหลุดออก เขาใส่เทียนเข้าไปข้างใน ป้องไฟไม้ขีดไว้ในอุ้งมือจนติด แล้วเอื้อมมือข้ามตัวเธอไปปิดสวิตช์ไฟโดยไม่ต้องให้ใครขอ
ครัวมืดลงพร้อมกันทั้งหมด เคาน์เตอร์ นาฬิกา หน้าต่างที่ไม่เหลืออะไรอยู่หลังกระจกอีกแล้ว แสงเดียวที่เหลืออยู่คือใบหน้าที่เธอวาด ลุกเป็นสีส้มอยู่บนโต๊ะระหว่างพวกเขา ทอดเงาทั้งสองขึ้นไปบนผนังสูงกว่าตอนที่พวกเขาเคยยืนอยู่คนเดียว
เธอคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปหาผ้าเช็ดตัว แล้วพาเขาไปที่อ่างล้างจานแบบนั้น มือหนึ่งกุมข้อมือหนึ่งข้าง เปิดก๊อกน้ำให้อุ่นในระดับที่เขาชอบมาตลอด ระดับที่เธอยังจำได้แม้ผ่านมาเก้าปี
น้ำไหลผ่านเนื้อฟักทอง เมล็ด และช่วงเวลาเฉพาะที่คนสองคนต้องใช้กว่าจะเลิกแสร้งทำเป็นว่าแค่กำลังล้างมือ เขาไม่ชักมือหนี เธอก็ไม่ปล่อยก่อนเช่นกัน เพียงยืนอยู่ตรงนั้น นิ้วโป้งแนบผิวบางๆ ที่ข้อมือของเขา รู้สึกถึงชีพจรที่เต้นเร็วขึ้นใต้สายน้ำ ทั้งคู่ถูกแสงสีส้มจากด้านข้างส่องต้องทั้งคู่ แสงจากสิ่งที่เธอวาดได้ไม่ดีนัก แต่เขาแกะสลักออกมาได้อย่างแม่นยำ
นอกหน้าต่าง ทั้งซอยมืดสนิทและเงียบงัน ไม่มีอะไรคั่นระหว่างพวกเขากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป นอกจากมือของเขาที่สะอาดแล้ว และมือของเธอที่ยังไม่ยอมปล่อย
