กล่องพิงผนังห้องแรกที่เธออยู่คนเดียวมาเก้าวัน ข้างกล่องมีรูปคนสีเทาสองคนช่วยกันยกหัวเตียง กับคำว่า ต้องประกอบสองคน
เธอขอใครก็ได้ แต่ขอผู้ชายที่นั่งตรงข้ามเธอมาทั้งปี — คนที่รู้ว่าเธอดื่มกาแฟแบบไหน และไม่เคยแม้แต่เฉียดแขนเสื้อเธอ เขาบอกจะเอาสว่านมา
เขามาหลังเลิกงาน ในเชิ้ตฟลานเนลที่เธอไม่เคยเห็นที่ออฟฟิศ ทั้งคู่คุกเข่าบนพื้นไม้ใต้หลอดไฟดวงเดียว ชิ้นส่วนเรียงแถวตรงกลาง เขาอ่านคู่มือดังๆ อย่างกับอ่านสัญญา เธอแยกน็อตใส่จานรอง และไม่มองมือเขา
ขั้นที่สี่ คนหนึ่งจับคานข้างให้ได้ฉาก อีกคนขันน็อต ตลอดน็อตตัวนั้น ไหล่เขาห่างไหล่เธอแค่เซนเดียว ไม่มีใครหายใจ แล้วเขานั่งลงบนส้นเท้า เซนนั้นกลับเป็นช่วงแขนอีกครั้ง
ในแผนภาพ คนสีเทาทำทุกอย่างไหล่ชิดไหล่ สองคนนี้ทำห่างกันช่วงแขน นานเป็นสองเท่า และไม่มีใครพูดถึง
"ทำไมไม่มีหน้า" เธอถาม เอียงกระดาษเข้าหาไฟ "จะได้ดูไม่ออกว่าชอบกันไหม" เขาตอบ ตายังอยู่ที่ประแจหกเหลี่ยม
เลยสี่ทุ่ม น็อตตัวสุดท้ายเข้าที่ โครงเตียงซีดโล่งกลางห้อง ยังไร้ที่นอน เธอนั่งลงอย่างระวัง แล้วระวังน้อยลง มันรับไหว
เธอชูหน้าสุดท้าย: สองคนยืนปลายเตียงที่เสร็จแล้ว ไม่มีคำสั่งเหลือ "ดูสิ" เธอว่า "เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อไปจะยังไง"
เขามองภาพนานเกินจำเป็น วางสว่านลงเบาๆ เหมือนกลัวจะปลุกอะไรตื่น แล้วนั่งข้างเธอ โครงเตียงรับน้ำหนักเขาด้วยเสียงไม้ทุ้มครั้งเดียว เข่าเขาแตะเข่าเธอ และอยู่ตรงนั้น — ครั้งแรกในรอบปีที่ใครสักคนยอมให้อะไรอยู่ต่อ
กระดาษไถลลงพื้น หงายภาพขึ้น คนสีเทายังไหล่ชิดไหล่ อย่างที่แผนภาพอยากให้เป็นทั้งคืน เขาหันไปหาเธอ และพบว่าเธอหันมาก่อนแล้ว
