เธอไม่ได้ลบหมายเลขของเขา เพียงแต่เปลี่ยนชื่อ — สิ่งที่เป็นกลาง สิ่งที่ลืมได้ง่าย — ราวกับว่าโทรศัพท์จะไม่จำได้
สิบเอ็ดนาฬิกาสิบห้านาที ชั่วโมงของเขา เสมอ เธอรับสายก่อนตัดสินใจ
"สวัสดี" แค่เท่านั้น แต่เสียงของเขายังเหมือนเดิม ในวิธีที่ความทรงจำของเธอหลอก — ลึกกว่า อย่างไม่ได้อธิบาย มากกว่าที่เธอแบกมันในหัวใจตลอดเวลานี้
เธอพูดชื่อของเขา เหมือนพูดสิ่งที่นึกว่าปล่อยให้ไปเรียบร้อยแล้ว
ความเงียบที่ตามมา บรรจุรูปทรงของสามปี
"ฉันอยู่ในเมือง" เขากล่าว "ไม่ใช่เพื่ออะไร แค่ — ฉันอยู่ที่นี่"
เธอยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องครัวของเธอ มองลงไปที่ถนนด้านล่าง สีเหลืองอำพันเฉพาะของไฟถนน วิธีที่เมืองดูดซับเสียงของตัวเองหลังเที่ยงคืน
"นานแค่ไหน" เธอถาม "ฉันจะไปพรุ่งนี้ตอนบ่าย" เขากล่าว
เธออาจจะพูดอะไรสักอย่างที่เป็นจริง อะไรสักอย่างที่จะปล่อยให้ทั้งคนออกไปอย่างเรียบร้อย แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอได้ยินเสียงตัวเองว่า "ฉันตื่นแล้ว"
แท็กซี่ใช้เวลาสิบเอ็ดนาที เธอนับ
เมื่อเธอเปิดประตู เขามีลักษณ์เหมือนเดิมและแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง — ในวิธีที่เวลาทำเช่นนั้น จัดเรียงสิ่งที่คุณรัก โดยไม่ลบมันออก เธอยังคงถือมือจับประตูไว้
"เธอสวยมาก" เขากล่าว นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดหวัง เธอไม่แน่ใจว่าเธอคาดหวังอะไร — ขอโทษ อาจจะ หรือคำอธิบาย — สิ่งที่จะทำให้เธอสามารถต้านทานได้ "เธอด้วย" เธอกล่าว และจากนั้นประตูเปิดให้กว้างขึ้น ในวิธีที่มันรู้ว่าจะเกิดขึ้น