คลื่นความร้อนไม่ได้ทำลายอะไรเลย ตีสองแล้วอพาร์ตเมนต์ก็ยังกักเก็บความร้อนทั้งวันเอาไว้ พัดลมเพดานยังคงผลักอากาศอุ่น ๆ เดิม ๆ วนไปเป็นวงช้า ๆ ที่ไร้ประโยชน์
เธอเห็นแสงในครัวก่อนที่จะเห็นเขาอยู่ในนั้น — ประตูตู้เย็นเปิดอ้าอยู่ แสงสีฟ้าขาวเย็น ๆ ของมันเป็นสิ่งเดียวที่ยังตื่นอยู่ในอพาร์ตเมนต์มืด ๆ ทั้งหลัง ทาบราบไปบนพื้นกระเบื้องและไต่ขึ้นผนังด้านหนึ่ง
เขาไม่หันมา "นอนไม่หลับเหมือนกันสินะ"
เธอเดินเท้าเปล่าข้ามพื้นมายืนตรงที่อากาศเย็นไหลออกมาจากประตูที่เปิดอยู่ เสื้อกล้ามของเธอบางและแนบติดตัวเพราะความร้อน และปล่อยให้มันปะทะเธอเหมือนอากาศที่เปลี่ยนไป
เขาจับขวดที่คอขวด มือเปียกเหงื่ออยู่แล้ว และยื่นให้เธอโดยไม่ต้องขอ มันเย็นจนแทบเจ็บเวลากลืน เธอจึงเอาแก้วมากดที่ไหปลาร้าแทน และเขามองเธอทำแบบนั้นราวกับกำลังจดจำมันไว้
ไม่มีใครขยับตัวไปปิดประตูตู้เย็น คอมเพรสเซอร์ยังคงหึ่งอยู่ อดทนและไม่แยแส หลั่งความเย็นลงมาบนตัวทั้งสอง ขณะที่ส่วนที่เหลือของอพาร์ตเมนต์ยังคับแคบและอบอ้าวอยู่ข้างหลังพวกเขา
มือของเขาพบมือของเธอบนขวด — ไม่ได้แย่งไป เพียงแค่วางพักอยู่ตรงนั้น นิ้วโป้งของเขาลากช้า ๆ ไปตามข้อนิ้วของเธอ ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเท่านั้น หลังของเธอพิงขอบเคาน์เตอร์ อกเปลือยของเขายังชื้นจากความพยายามนอนหลับที่ล้มเหลว แสงตู้เย็นทำอะไรบางอย่างที่ทั้งไม่สวยงามและสมบูรณ์แบบให้กับใบหน้าของทั้งคู่
"เราน่าจะปิดมันนะ" เธอพูด แต่ไม่ขยับ
"อีกแป๊บนึง" เขาพูด แล้วก็ไม่ขยับเหมือนกัน
เสียงหึ่งยังดังต่อไป ที่ไหนสักแห่งนอกหน้าต่างมีรถแล่นผ่านและไม่มีความหมายอีกต่อไป มือของเขาไถลจากมือเธอไปยังข้อมือ อย่างไม่เร่งรีบ ปากของเขาอยู่ใกล้ขมับเธอจนเธอรู้สึกถึงคำพูดก่อนจะได้ยินมัน ความเย็นยังไหลมาไม่หยุด ในนาทีอันยาวนานนั้น ทั้งคืนมีเพียงเท่านี้ — แสงขาวดวงเดียว เสียงหึ่งแผ่วเบาเสียงเดียว และทั้งสองคนยืนอยู่ในมุมเดียวที่เย็นของเมือง เลือกที่จะอยู่ต่ออีกนิดโดยไม่ทันได้ตัดสินใจอย่างแท้จริง