กฎนี้ตามหลักแล้วเป็นของเธอ แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ยึดมั่นกับมันจริงๆ คือห้ามแตะต้องกันจนกว่าเกมจะจบ ไม่ว่าจะเป็นมือหรือเท้า ไม่มีอะไรทั้งนั้น เพราะไม่อย่างนั้น — คำพูดของเธอเองในสัปดาห์แรกที่พวกเขาลองเล่นแบบนี้ — จะไม่มีใครในบ้านหลังนี้เล่นจบเกมได้เลยสักครั้ง
สิบเอ็ดนาทีแล้วกับการเดินหมากเพียงตาเดียว เธอเลิกแสร้งอ่านหนังสือไปตั้งแต่นาทีที่หกและหันมาจ้องมองแทน เห็นแสงโคมค่อยๆ ทาบเส้นสีทองจางๆ ลงมาตามแนวกรามของเขา ซึ่งเขาอาจไม่ทันสังเกต หรือแกล้งไม่สังเกตเพื่อไม่ให้เธอได้รับความพอใจว่าเขารู้ตัว
เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรม สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา แขนเสื้อพับขึ้นสองทบแต่ยังหลวมเลยข้อมือเธอไป ชายเสื้อกองอยู่บนตัก ส้นเท้าเปล่าข้างหนึ่งเกี่ยวอยู่กับขอบพรมที่เริ่มลุ่ย ราวกับว่าอีกเดี๋ยวเธอจะต้องใช้มันยันตัว
นาฬิกาเรือนหนึ่งเดินเสียงติ๊กต๊อกอยู่ที่ไหนสักแห่งเลยประตูไป ธรรมดาแต่ทนฟังแทบไม่ไหว ม้าหมากรุกของเขาลอยค้างอยู่เหนือกระดานเพียงนิ้วเดียว ยึดอยู่ด้วยการตัดสินใจที่เขาไม่ยอมเร่งรีบแม้เพื่อเธอ
"คุณไม่ได้คิดอะไรแล้วนะ" เธอพูด "คุณแค่ทำให้ฉันรอ"
เขาไม่เงยหน้าขึ้นมอง "มันต่างกันตรงไหน"
มันไม่ต่างกันเลยจริงๆ — ในเมื่อทั้งร่างของเธอกำลังนับเวลาตามนาฬิกาแทนที่จะเป็นเวลาของตัวเอง ในเมื่อเขาอยู่ห่างออกไปแค่หนึ่งเมตร และกฎนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ
เธอยื่นมือออกไป — ไม่ใช่ไปหาเขา นั่นจะทำให้ทุกอย่างจบลงทันที — แล้ววางนิ้วหนึ่งนิ้วลงบนคิงของตัวเอง แล้วผลักมัน
คิงล้มลง หมุนครึ่งวงกลมบนขอบของมัน แล้วหยุดนิ่ง "คุณชนะแล้ว" เธอพูด ทั้งที่เขายังไม่ได้ชนะ ทั้งที่ม้าตัวนั้นยังลอยค้างอยู่เหนือช่องที่เขาไม่เคยเลือกเลย
ตอนนั้นเองที่เขาเงยหน้าขึ้นมอง ไม่ว่าเขาจะเห็นอะไรบนใบหน้าเธอ มันก็ทำให้เขาเสียเวลาที่เหลืออีกสิบเอ็ดนาทีไปในเวลาแค่วินาทีเดียว แล้วเขาก็คลานข้ามกระดานมาด้วยเข่า ตัวหมากกระจัดกระจายตามเขาไปด้วย เบี้ยไถลตกขอบพรม คิงของเธอกลิ้งออกไปใต้โซฟา พ้นแสงจากโคมไฟ ไปนอนตะแคงอยู่ในความมืดราวกับเป็นสิ่งที่ยอมแพ้ไปแล้ว