เธอปล่อยให้เทียนไหม้จนเหลืออีกเพียงนิ้วเดียวก่อนจะลงไปแช่ในอ่าง ห้องจึงเหลือเพียงเงาราง ๆ ของสิ่งต่าง ๆ — เส้นโค้งซีดของอ่างอาบน้ำ สี่เหลี่ยมดำของกระจก และหัวเข่าของเธอเองที่โผล่พ้นผิวน้ำราวกับเนินเขาเตี้ย ๆ สองลูกที่เธอตั้งใจเก็บไว้ให้ตัวเองเท่านั้น
เขาได้ยินเธอก่อนที่จะเห็นเธอ — เสียงน้ำที่เคลื่อนไหว แล้วนิ่ง แล้วเคลื่อนไหวอีกครั้งในจังหวะเฉพาะที่บอกว่าเธอไม่ได้กำลังอาบน้ำ เพียงแค่นั่งแช่อยู่ในนั้น เพียงแค่อยู่ในที่ที่ ชั่วขณะหนึ่ง ไม่ใช่ที่ของทั้งสองคน
เขาไม่ถามว่าทำไมเธอถึงยังไม่หลับ แทนที่จะถาม เขากลับทรุดตัวลงนั่งบนพื้นกระเบื้อง พิงหลังกับขอบอ่างเซรามิกเย็น ๆ ดึงเข่าเข้ามาชิดอก ใกล้พอที่เธอจะได้ยินเสียงหายใจของเขา ก่อนที่ใครสักคนจะพูดอะไรออกมา
"นอนไม่หลับ" เธอพูด เหมือนพูดกับเพดานมากกว่าพูดกับเขา
"เดาไว้แล้ว" เขาพูด แล้วปล่อยให้ประโยคนั้นเป็นบทสนทนาทั้งหมดไปพักหนึ่ง
น้ำที่เคยร้อนเกินไปค่อย ๆ พอดี แล้วตอนนี้เย็นลงจนถึงระดับที่บอกว่าเธอควรจะขึ้นจากอ่างได้แล้ว — แต่เธอไม่ขึ้น บางคืนความหมายอยู่ที่การจากไป คืนนี้ความหมายอยู่ที่การอยู่ต่อ
เธอเอื้อมมือข้ามขอบอ่างโดยไม่มอง แล้วพบแนวขากรรไกรของเขาด้วยมือที่แทบจะเป็นน้ำล้วน ๆ เย็นตรงจุดที่มันจากผิวน้ำมา และเริ่มอุ่นขึ้นเมื่อสัมผัสเขา เธอไม่พูดอะไรเพิ่ม ปล่อยให้มือของเธอพูดแทน
เขาเอียงศีรษะเข้าหาสัมผัสนั้นเพียงเล็กน้อย — แบบเดียวกับที่ผู้ชายคนหนึ่งหันเข้าหาบางสิ่งที่เขายังไม่พร้อมจะยอมรับว่ารอคอยมันมาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้อง
ไม่มีใครขยับไปมากกว่านั้น เทียนวูบไหวครั้งหนึ่งแล้วนิ่งอีกครั้ง ส่วนที่เหลือของอพาร์ตเมนต์เก็บความเงียบของตัวเองไว้ต่างหาก ไม่สนใจน้ำเย็นสิบห้าเซนติเมตรที่คั่นอยู่ระหว่างไหล่ของเขากับข้อมือของเธอ
เธอไม่ได้ขอให้เขาอยู่ต่อ ไม่จำเป็นต้องขอ เขานิ่งอยู่แล้วในแบบเฉพาะที่หมายถึงการอยู่ต่อ และน้ำที่เย็นลงทุกนาทีก็ไม่ใช่เหตุผลอีกต่อไปว่าทำไมทั้งสองคนถึงยังอยู่ในห้องนั้น