พยากรณ์อากาศบอกแค่ว่าจะมีหิมะโปรยบางๆ แต่สิ่งที่ตกลงมาหลังเที่ยงคืนคือหิมะจริง ปกคลุมเมืองที่ปกติแล้วไม่ค่อยแคร์เรื่องแบบนี้ให้ขาวโพลน เธอลุกจากเตียงและสวมเสื้อโค้ตของเขาเสร็จสรรพก่อนที่เขาจะถามจบด้วยซ้ำว่าเธอจะไปไหน
"ตีหนึ่งแล้วนะ" เขาพูดจากช่องประตู พลางคว้ารองเท้าบู๊ตของตัวเองไปด้วย
"หิมะตกน่ะ" เธอพูด ราวกับประโยคนั้นปิดฉากบางอย่างระหว่างสองคนซึ่งเคยปิดฉากไปแล้วครั้งหนึ่ง ในลานจอดรถที่ทั้งคู่ไม่เคยพูดถึงอีกเลยมาหลายปี
เธอปาใส่เขาก่อนที่เขาจะลงบันไดมาถึงพื้น หิมะกำมือหนึ่งที่ปั้นเร็วเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ ตกลงพอดิบพอดีตรงปกเสื้อด้านหลังของเขา เขาไม่ร้องโวยวาย เขานิ่งสนิทไปเลย เหมือนครั้งแรกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ก่อนที่ชีวิตแต่งงานทั้งหมดจะเริ่มต้นขึ้น แล้วเขาก็ก้าวข้ามถนนสีขาวสี่ก้าวยาวๆ มากดเธอไว้กับข้างรถที่จอดเย็นเฉียบ ก่อนที่เสียงหัวเราะของเธอจะจบลง
เขาไม่ได้จูบเธอ นั่นคือส่วนที่เธอไม่คาดคิด หน้าผากของเขาแนบกับหน้าผากเธอ ลมหายใจขาวโพลนลอยอยู่ระหว่างกัน หิมะเกาะอยู่บนขนตาของเขา แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก มีเพียงวินาทีที่ถูกยืดออกไป เหมือนวินาทีนั้นจากฤดูหนาวครั้งแรก จนในที่สุดเธอเป็นฝ่ายละสายตาไปก่อน
เข้าไปข้างใน โถงทางเข้าเก็บความมืดและความเงียบเฉพาะตัวของคนสองคนที่น้ำหยดใส่พรมเช็ดเท้า เธอจับมือทั้งสองข้างของเขาไว้ก่อนที่เขาจะถูมันเองให้อุ่น แล้ววางราบลงบนท้องเปลือยของเธอ ใต้เสื้อสเวตเตอร์ ที่จริงคือเสื้อสเวตเตอร์ของเขาเอง สีครีมตัวที่เขาเลิกตามหามาหลายเดือนแล้ว
เขาสูดลมผ่านไรฟันดังฟี้ "มือเธอเย็นเฉียบเลย" เธอพูด พลางกดมือของเขาไว้ตรงนั้น มือของเธอซ้อนทับอยู่ด้านบน
"ก็เธอบอกให้ทำให้มันอุ่นเอง"
"ฉันไม่ได้บอกว่าจะอุ่นยังไง" เธอเอนศีรษะพิงประตู ลมหายใจสะดุดขึ้นหนหนึ่งอย่างแรง จากความสั่นสะเทือนเฉพาะตัวที่มาจากตัวเขา แล้วก็เลิกสะดุดไปเลย กลายเป็นช้าลง กลายเป็นบางอย่างที่ไม่เกี่ยวอะไรกับความหนาวอีกต่อไป
ต่อมาอีกนาน รองเท้าบู๊ตของทั้งคู่ตั้งเรียงกันอยู่บนถาดข้างประตู แอ่งน้ำสีเข้มสองแอ่งค่อยๆ ขยายจนรวมเป็นแอ่งเดียวกัน มือของเขา เมื่อในที่สุดเขาขยับมันอีกครั้ง ก็ไม่เย็นอีกต่อไปแล้ว