ผ้าปูผืนบนลอยลงมาคลุมเธอเหมือนอากาศเปลี่ยน — เสียงสะบัดสีขาวที่สะอาดเพียงครั้งเดียว ลมเย็นวูบหนึ่งลอดอยู่ข้างใต้ แล้วผ้าฝ้ายก็ค่อยๆ แนบลงไปตลอดร่างของเธอ ก่อนที่เธอจะตื่นเต็มตาเสียอีก
เขายืนอยู่ที่ปลายเตียง สวมกางเกงผูกเชือกสีเทาตัวเดียว นอกนั้นไม่มีอะไรเลย มือสองข้างกำมุมผ้าปูไว้ข้างละมุม เขาปูเตียงทุกเช้าก่อนชงกาแฟ เขาเตือนเธอไว้แล้วเมื่อคืน ที่ไหนสักแห่งระหว่างแก้วที่สองกับบันได ราวกับเป็นข้อเสียที่เธอควรรู้ไว้ก่อน
"ปูเตียงทั้งที่มีคนนอนอยู่ไม่ได้หรอก" เธอพูด แล้วเขาก็ตอบว่า "คอยดูนะ"
เธอไม่ขยับ เธอเข้าใจการคิดเลขข้อนี้ดี พอเตียงถูกปูเสร็จ คืนนั้นก็จบลง และเธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่เดินหาต่างหูในห้องที่เรียบร้อยซึ่งไม่ใช่ของเธอ เธอจึงนอนนิ่ง และปล่อยให้เขาลองดู
เขาเริ่มที่ปลายเท้าเธอ ผ้าปูตึงขึ้นเหนือหน้าแข้งของเธอ เขาพับมุมเป็นสามเหลี่ยมคมกริบ สอดเก็บ แล้วใช้ฝ่ามือลูบลงไปตามข้างฟูกให้แนบสนิท จากนั้นอีกข้างหนึ่ง เขาไม่ได้แตะต้องเธอเลยสักครั้ง ผ้าฝ้ายทำแทนเขาทั้งหมด ตึงขึ้นทีละนิดทุกครั้งที่พับ จนเธอหาแนวสะโพกของตัวเองเจอได้จากตรงที่ผ้าปูไม่ยอมยืดอีกแล้ว
เขาคุกเข่าไล่ขึ้นมาตามข้างเตียง ค่อยๆ สอดชายผ้าเข้าใต้ฟูกทีละนิ้ว — ผ่านซี่โครงของเธอ เอวของเธอ ตรงที่นุ่มใต้แขน ข้อนิ้วของเขาเว้นระยะจากตัวเธอไว้ครึ่งนิ้วอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกถึงไออุ่นของมันผ่านผ้าฝ้าย และจับได้ว่าตัวเองหายใจอย่างระวังพอๆ กับที่เขาทำงาน
พอถึงไหล่ของเธอ เขายันแขนข้างหนึ่งข้ามตัวเธอเพื่อจัดขอบสุดท้ายให้ตรง แล้วใบหน้าของเขาก็ลดต่ำลงมาอยู่ระดับเดียวกับเธอ ใกล้พอจะเห็นว่าเขาเองก็แทบไม่ได้นอนเหมือนกัน
"เรียบร้อย" เขาพูด "ปูเสร็จแล้ว" "งั้นเหรอ" เธอพูด และมันไม่ใช่คำถามเสียทีเดียว
ไม่มีใครพูดคำอีกคำนั้นออกมา เขามองลงไปที่ผลงานของตัวเอง — ทุกมุมคมกริบ ผ้าปูตึงเหนือร่างเธอราวกับหนังกลอง — และเธอก็มองเขาที่กำลังมอง แล้วเขาก็เอื้อมมือลงไปข้างสะโพกของเธอ หามุมที่เขาพับไว้อย่างประณีตนั้นจนเจอ แล้วดึงมันหลุดออกมา
ความเย็นตามเขาเข้ามา แล้วก็หายไป พรุ่งนี้จะทำให้ดีๆ เขาพูดชิดไหล่เธอ เธอได้ยินว่าเขาเลือกคำไหน และไม่ได้แก้ให้
