ยามดึก

หนังจบลงเมื่อไหร่สักช่วงใกล้เที่ยงคืน แม้ทั้งคู่จะบอกไม่ได้แน่ชัดว่าเมื่อไหร่กันแน่ สิ่งเดียวที่ยังสว่างอยู่คือหน้าจอเมนู อดทนรอ เป็นสีฟ้าจาง ๆ คอยถามคำถามเดิมกับห้องมืดทุกสองสามนาทีว่า คุณยังดูอยู่หรือเปล่า

ผ้าห่มผืนเดียวคลุมตักทั้งสองคน ระหว่างพวกเขาบนเบาะโซฟา มีระยะห่างราวสิบห้าเซนติเมตรที่วัดได้ราวกับตั้งใจ ซึ่งไม่มีใครพูดถึงแต่ทั้งคู่ต่างรักษาไว้ — ระยะห่างแบบที่คนเราจงใจคงไว้ เหมือนกลั้นลมหายใจก่อนจะพูดสิ่งที่ตัดสินใจแล้วว่าจะพูด

รีโมตวางอยู่บนโต๊ะกาแฟตรงจุดที่เขาวางไว้หลังตอนล่าสุดจบ ใกล้พอที่ใครสักคนจะเอื้อมหยิบได้โดยไม่ต้องเหยียดแขนสุด แต่ไม่มีใครหยิบ การหยิบมันขึ้นมาหมายถึงการตอบหน้าจออย่างตรงไปตรงมา และเธอยังไม่พร้อมจะให้เมนูเป็นคนตัดสินว่าคืนที่เหลือนี้มีไว้เพื่ออะไร

"ยังดูอยู่ไหม" เขาถาม พร้อมเชิดคางไปทางแสงจอ และเธอได้ยินคำถามที่สองแฝงอยู่ในคำถามแรก ก่อนที่เขาจะพูดจบเสียอีก

"แล้วแต่ว่ามีอะไรฉาย" เธอตอบ โดยไม่มองไปทางโทรทัศน์ขณะพูด

เมนูหรี่แสงลงเอง แล้วก็สว่างขึ้นอีกครั้ง นับถอยหลังสู่การเล่นอัตโนมัติที่ทั้งคู่จะไม่อยู่ในห้องเพื่อดู

มือของเขาต่างหากที่ขยับก่อน ไม่ใช่ไปทางรีโมต — แต่ข้ามช่องว่างนั้นมา หงายฝ่ามือขึ้นบนเบาะกลาง เป็นข้อเสนอที่บอกด้วยถ้อยคำเรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ และปลอมตัวเป็นเหมือนไม่มีอะไรเลย

เธอปล่อยมันไว้ตรงนั้นอีกหนึ่งรอบนับถอยหลัง ก่อนจะวางมือของตัวเองทับลงไป นิ้วของเขากำมือเธอไว้ และทำให้สิ่งที่ระยะห่างสิบห้าเซนติเมตรบนโซฟาเคยเปิดค้างไว้นั้นจบลง

โทรทัศน์ถามคำถามของมันอีกครั้งอย่างซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ ต่อห้องที่หยุดฟังไปแล้ว ตอนนี้มีนาฬิกาอีกเรือนหนึ่งที่กำลังเดินอยู่ และนั่นคือเรือนเดียวที่ทั้งคู่ตั้งใจจะตอบ