เธอใส่ชุดสีเขียว เขาจำได้ว่ามันคืออะไรมาก่อนที่จะจำได้ว่าหน้าเธอเป็นอย่างไร — หรือนั่นเป็นเรื่องที่เขาจะเล่าให้ฟังทีหลัง ซึ่งเป็นการโกหกชนิดหนึ่ง
พวกเขาตกลงกันแค่อาหารเย็น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น คนสองคนที่เคยรู้น้ำหนักของกันและกันตอนนอน รู้ได้อย่างแม่นยำถึงการวางมือบนส่วนเอวหลัง ตอนนี้ลดลงเหลือแค่เมนู เทียน และโต๊ะที่วางไว้อย่างระมัดระวังระหว่างพวกเขา
"เธอเหมือนเดิมเลย" เขากล่าว
เธอไม่พูดสิ่งที่เธอคิด ซึ่งคือว่าเขาไม่เหมือนเดิมเลย — เวลาได้ทำอะไรสักอย่างกับกรามและมือของเขา อย่างที่เธอพบว่าเธอชอบมากขึ้น
บริกรเข้ามา พวกเขาสั่งไวน์ที่พวกเขาจะไม่จบ อีกมุมของร้านอาหาร คู่หนึ่งหัวเราะเพื่อเรื่องส่วนตัว และทั้งคู่ไม่ได้มองไปทางนั้น
"เธอจำได้ไหม—" เธอเริ่มพูด
"ใช่" เขากล่าว ก่อนที่เธอจะพูดจบ
นั่นคือเรื่องของเขาที่ไม่เคยจากไปจริง ๆ เขายังคงรู้ว่าประโยคไหนที่ไม่ต้องการจุดจบ
อาหารมาถึง พวกเขากินอาหาร พวกเขาพูดถึงสิ่งที่ไม่สำคัญ — เมือง เพื่อนร่วมงาน หนังที่พวกเขาดูแยกกันและจำได้ต่างกัน การพูดคุยเป็นการหมุนรอบของมันเอง อดทนและจงใจ
เมื่อบิลมา เขาไม่รีบจับไปทันที เธอก็ไม่
ช่วงเวลาหยุดขยายออกระหว่างพวกเขา ไม่รีบร้อน อย่างที่ช่วงเวลาหยุดของพวกเขามักจะเป็น — ไม่ใช่ความเงียบแท้ แต่เป็นลมหายใจที่กักไว้ก่อนหน้า
"โรงแรมของฉันอยู่ใกล้เคียง" เขากล่าว
เธอพับผ้ากันเปื้อน มองเขา จำได้ถึงทุกเวอร์ชันของใบหน้านั้นที่เธอเคยรู้จัก
"ฉันรู้" เธอกล่าว