กล่องสุดท้าย

เหลือกล่องอยู่ใบเดียว

ทั้งคู่รู้ดีว่ามันไม่เคยเกี่ยวกับกล่องเลย — มันวางอยู่ในตู้กลางทางเดินมาสามสัปดาห์ เป็นข้ออ้าง เป็นธุระค้างคา เป็นเส้นด้ายที่ไม่มีใครยอมตัดให้ขาด

เธอมาวันอังคาร เพราะวันอังคารแปลว่าเขาจะอยู่บ้าน เขาเปิดประตูราวกับยืนรออยู่หลังบานนั้นมาตลอด

ห้องว่างเปล่ากว่าที่เธอจำได้ และเงียบจนดังขึ้นเพราะความว่างนั้น ทุกเสียงที่ทั้งคู่ไม่ได้เปล่งออกมาเข้าไปเติมเต็มทุกห้อง

"อยู่ในตู้นั่นแหละ" เขาพูด

"รู้แล้วว่าอยู่ไหน"

เธอรู้จริง เธอรู้ว่าพื้นไม้แผ่นไหนยวบ สวิตช์ตัวไหนติดขัด เตียงด้านไหนเย็นลงก่อน เธอรู้จักที่นี่อย่างที่เรารู้จักเพลงที่ตัดสินใจจะเลิกฟัง

เธอไม่ได้ขยับไปทางตู้นั้น

"งั้นก็เอาไปสิ" เขาพูด เขาเองก็ไม่ขยับเช่นกัน

ไม่มีใครเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา