เหรียญ

เมื่อคืนก่อนเธอหยอดเหรียญลงเครื่องจอดรถหน้าถนนบ้านเขา ซื้อเวลาสองชั่วโมงทั้งที่รู้ตัวดีว่าไม่ควร และนับจากนั้นก็ไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าตอนนี้เวลาเท่าไรแล้วจริง ๆ

เธอตื่นก่อนแปดโมงเล็กน้อย มาเจอรอยบุ๋มเย็นเฉียบบนผ้าปูที่นอนตรงที่เขาเคยนอน กับความเงียบแบบเฉพาะตัวของห้องที่ดูเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างไปแล้วโดยไม่ถามเธอ หน้าต่างกลายเป็นสีเทา ฝั่งเตียงของเขาเย็นมากพอจะบอกได้ว่าไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสิบนาทีก่อน

เธอนอนอยู่อย่างนั้น ทบทวนบทที่เธอซ้อมไว้กับตัวเองตลอดทางมาที่นี่ — เวอร์ชันที่ง่าย เวอร์ชันที่ไม่ต้องมีใครเป็นพยานตอนจากไป — และแทบจะเชื่อมันสำเร็จแล้ว เมื่อเธอได้ยินเสียงเขาบนบันได

เขาเดินขึ้นมาโดยไม่สวมเสื้อ มีแค่เสื้อโค้ตคลุมตัวเปล่า ๆ ถอดรองเท้าทิ้งไว้ที่เชิงบันได ไอเย็นจากถนนยังติดตัวเขาอยู่ กระดาษพับเล็ก ๆ หนีบอยู่ระหว่างนิ้วสองนิ้ว ท่าทางเหมือนเพิ่งมีคนยื่นให้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาถืออยู่ตลอด

"สองชั่วโมง" เขาพูด หยุดก่อนถึงเตียง หยุดก่อนถึงประตูด้วยเช่นกัน "ผมไม่อยากมารู้ทีหลังแบบแย่ ๆ ว่ามันไม่พอ"

เขาวางใบเสร็จไว้บนหมอนข้างแก้มเธอ แทนที่จะวางบนโต๊ะข้างเตียง ซึ่งเธอเข้าใจได้ โดยที่ไม่มีใครพูดออกมา ว่านั่นคือความหมายทั้งหมดของมัน มือของเขาสอดเข้าไปใต้ผ้าปูที่นอนอุ่น ๆ มาแตะที่แผ่นหลังช่วงล่างของเธอ เย็นจนเธอสะดุ้ง — แล้วก็หัวเราะออกมา ทั้งที่รู้ตัวดีว่าไม่ควรอีกครั้ง

คำว่าอยู่ต่อ วางอยู่ตรงนั้นมาตลอด หยิบได้ทุกเมื่อ แต่ไม่มีใครยื่นมือไปหยิบมันเลย เหมือนที่คนเราไม่แตะแก้วที่เต็มจนล้นอยู่แล้ว — การแตะมันมีผลอย่างเดียวคือทำให้มันหกออกมา

เครื่องจอดรถจะอยากได้เหรียญอีกครั้งตอนสิบโมง สิบโมงยังไม่ใช่ตอนนี้ และเมื่อสิบโมงมาถึง มันก็ยังอยากได้ต่อไปได้