พอถึงตีหนึ่ง เธอปฏิเสธผู้ชายไปแล้วสี่คนโดยไม่พูดสักคำ — ในมิลองกา แค่ไม่เงยหน้าก็พอ ทั้งคืนเธอมองแต่ปลายสุดของห้อง ที่ซึ่งผู้ชายในเสื้อเชิ้ตขาวก็ไม่ได้เต้นเหมือนกัน
คอร์ตินาดังขึ้น สามสิบวินาทีที่ไม่ใช่แทงโก้ขณะฟลอร์โล่งลง เมื่อเพลงจางไป เธอเงยหน้า เขามองอยู่แล้ว เขาพยักคางครั้งเดียว เธอลุกขึ้นยืนก่อนจะได้ตกลงใจกับอะไรเลย
ทั้งสองพบกันที่ขอบฟลอร์โดยไม่พูดอะไร เขากางแขน เธอก้าวเข้าไป มือของเขาวางลงบนผิวเปลือยใต้สะบัก ตรงที่ชุดเดรสสิ้นสุด — อุ่น แนบราบ ไม่รีบร้อน
พอถึงแทงโก้เพลงที่สาม เธอหายใจพร้อมเขา แก้มแนบกรามเขา ดวงตาปิด — ก้าวยาวหนึ่งก้าวที่น้ำหนักของเขาโน้มเข้าหาเธอแล้วค้างอยู่อย่างนั้น
แล้วคอร์ตินาก็ดังขึ้นอีก รอบตัวพวกเขา คู่เต้นปล่อยมือแล้วเดินกลับไปที่เก้าอี้
สามเพลงแล้วก็ปล่อย อยู่ต่ออีกหนึ่งตันดา ทั้งห้องจะรู้ว่าหมายถึงอะไร มือของเขาไม่ขยับจากแผ่นหลังเธอ มือของเธอก็ไม่ขยับจากต้นคอเขา
ตันดาถัดมาช้ากว่าเดิม ไวโอลินที่เสียงมีรอยร้าว พวกเขาเอนพิงกันผ่านมันไปมากกว่าจะเต้น
ที่ราวแขวนเสื้อโค้ต เขากางเสื้อโค้ตรอให้เธอ แล้วไม่ยอมส่งให้จนสุดมือ "ผมไม่รู้ชื่อคุณ" เขาพูดชิดใบหูเธอ — ถ้อยคำแรกระหว่างทั้งสอง
เธอรับเสื้อโค้ตแล้วตั้งปกขึ้น "ไปส่งฉันที่บ้าน" เธอพูด "แล้วค่อยถามใหม่ที่หน้าประตู"
