Skip to main content

รายการทั้งหมดยามราตรี1 นาที

ไฟฟ้าสถิต

A woman with a platinum-blond pixie cut, one black camisole strap slipped off her bare shoulder and a grey wool sweater bunched in one hand, sits face to face on a dark bed with a shirtless man with a shaved head and a short dark beard; their raised hands meet at the fingertips between their faces, his other hand rests at her bare waist, and a strip of blue streetlight shows at the curtain behind them.
Do it again.

คืนนั้นฮีตเตอร์ทำงานเป็นครั้งแรก ติ๊กๆ ตื่นขึ้นในผนังราวห้าทุ่ม พอตีหนึ่ง อากาศในห้องนอนก็แห้งราวกระดาษ ไม่มีใครคิดจะเปิดไฟ ทั้งคู่คบกันมาสามเดือน นานพอจะถอดเสื้อผ้าในความมืดโดยไม่มีพิธีรีตอง แต่ยังไม่นานจนหมดค่าแก่การมอง

เธอดึงเสื้อไหมพรมสีเทาข้ามศีรษะ มันปะทุรอบตัวเธอราวไม้ขีดที่เพิ่งขีด เสียงเปรี๊ยะแห้งๆ ประกายสีฟ้าจิ๋วกำมือหนึ่งพรมบนความดำ วาบแล้วหาย เธอยืนนิ่ง เสื้ออยู่ในมือ ผมสั้นสีอ่อนลอยขึ้นราวกำลังเงี่ยฟัง

"เห็นไหม" เธอถาม "เห็น"

เขาดึงม่านปิดแสงไฟถนนเส้นบางๆ สุดท้าย จนห้องมืดพอจะมองเห็น แล้วนั่งลงที่ขอบเตียง ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว และรอ

เธอนั่งลงตรงหน้าเขา เลื่อนปลายนิ้วเข้าหาปลายนิ้วเขา ช้าๆ ช้ากว่าที่จำเป็น มีระยะหนึ่งที่เรารู้สึกได้ก่อนมันจะเกิด เป็นแรงกด เป็นลมหายใจที่กลั้นไว้ในผิว แล้วประกายก็กระโดดข้าม สีฟ้าสว่างวาบเดียวระหว่างกัน ทั้งคู่สะดุ้งแล้วหัวเราะ "อีกที" เธอบอก

ทั้งคู่ตามหาว่ามันอยู่ที่ไหนอีก ข้อมือด้านในของเขา: เปรี๊ยะ ต้นคอของเธอใต้เส้นผม ที่เขาเข้าใกล้ช้าเสียจนเธอรู้สึกได้ทุกนิ้วก่อนประกายจะหาเธอเจอ และเสียงที่หลุดจากปากเธอไม่ได้มาจากความแสบอย่างเดียว ไหล่เปลือยตรงที่สายเสื้อหลุดลงไป แอ่งที่ลำคอของเขา

ระหว่างนั้นเอง มันเลิกเป็นเกมไปแล้ว แม้ไม่มีใครพูดออกมา มือเขามาหยุดที่เอวเธอ ใบหน้าใกล้กันจนอากาศตรงกลางเหมือนจะซ่าน ริมฝีปากห่างกันแค่เส้นผม ทั้งคู่ต่างรอ อย่างไร้เหตุผล อย่างหมดหัวใจ รอประกายนั้น

มันมาถึง เล็ก สีฟ้า และแสบ ไม่มีใครถอยออก

หลังจากนั้น ความมืดก็เป็นแค่ความมืด ฮีตเตอร์ยังติ๊กๆ อยู่ในผนัง เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งคู่ มันเปรี๊ยะเบาๆ ครั้งหนึ่ง ราวกองไฟที่กลบขี้เถ้าไว้ข้ามคืน เขาหัวเราะซบไหล่เธอ บอกว่าอันนี้ไม่นับ