เดือนพฤศจิกายนนี้พวกเขาพบว่าห้องซาวน่าเย็นอีกครั้ง เย็นมานานกว่าที่ทั้งคู่อยากจะนับ และเขาผ่าฟืนเองแทนที่จะให้เธอสวมถุงเท้าลุยสนามหญ้าที่แข็งเป็นน้ำแข็งพร้อมขวาน
คืนนั้นคือน้ำค้างแข็งจัดคืนแรกของปี หญ้าใต้เท้าขาวและกรอบแล้ว และกระท่อมไม้ซีดาร์หลังเล็กที่เขาสร้างไว้ในฤดูร้อนปีที่พวกเขาซื้อบ้านหลังนี้ ก็ถูกทิ้งร้างมาตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปีหนึ่งที่ทั้งคู่ไม่อยากเอ่ยถึงเพราะจะต้องทะเลาะกันอีกว่าเป็นความผิดของใคร
เขาจุดเตาให้ลุกโชนก่อนเธอจะลงมา ความร้อนแรกที่ต้อนรับเธอที่ประตูจึงเป็นของเขาอยู่ก่อนแล้ว รอเธออยู่ก่อนแล้ว ถูกต้องอยู่ก่อนแล้ว
ทุกครั้งที่จุดไฟ มันเป็นแบบเดิมเสมอ เขาจะตักน้ำใส่กระบวย ยกค้างไว้เหนือก้อนหินครึ่งวินาที แล้วถามเธอว่า "อีกไหม?" — ไม่เคยราดลงจนกว่าเธอจะตอบตกลง ราวกับว่าชีวิตแต่งงานทั้งหมดแขวนอยู่กับความเกรงใจเล็กๆ นั้น
คืนนี้เธอไม่รอให้เขาถาม เธอดึงกระบวยจากมือเขาก่อนที่คำถามจะหลุดออกจากปาก แล้วราดน้ำลงไปมากกว่าที่ทั้งคู่จะทนไหว จนเสียงฉี่ดังกึกก้องเต็มห้องเล็กๆ และไอน้ำลอยขึ้นรอบตัวเธอราวกับเป็นสิ่งที่เธอตัดสินใจเอง ไม่ใช่สิ่งที่ได้รับมา
เขาไม่สะดุ้งหนีความร้อน เขาเฝ้ามองเธอทำ ท่าทางการหมุนข้อมือแบบเฉพาะตัวที่ยี่สิบปีสอนเธอมาจากการมองเขา และไม่พูดอะไรเลย เพราะในความเงียบนั้นไม่มีอะไรต้องแก้ไข
ผมเปียกของเธอแปะติดต้นคอ และมือของเขาค้นพบผิวเปลือยตรงนั้นก่อนที่ทั้งคู่จะพูดอะไรอีกสักคำ ทั้งสองแนบชิดกันบนม้านั่งไม้ซีดาร์แคบๆ ที่สร้างไว้สำหรับคนสองคนเท่านั้น ไม่มีใครอื่นอีก
เมื่อทนความร้อนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งคู่ก็ออกไปด้วยกัน เท้าเปล่า ห่มผ้าขนหนูที่แทบไม่ช่วยอะไรกับน้ำค้างแข็ง วิ่งหัวเราะข้ามสนามหญ้าขาวโพลน ลมหายใจลอยขึ้นในความมืดตรงหน้า — ทั้งคู่ยังร้อนผ่าวอยู่ข้างในจนไม่รู้สึกหนาวเลยจนเกือบถึงประตู
