เช้าแรกที่หนาวเย็นของปีหันมาต่อต้านพวกเขาในชั่วข้ามคืน ลมหายใจของทั้งสองทำให้หน้าต่างห้องนอนขึ้นฝ้าหนาจนกระจกกลายเป็นแผ่นสีขาวแผ่นเดียว
เขาตื่นก่อนเธอ ยืนหลังเปล่าเปลือยอยู่ในแสงสีเทา เข่าข้างหนึ่งพาดบนขอบหน้าต่าง ใช้ปลายนิ้วเขียนอะไรบางอย่างลงบนไอฝ้า
เธอมองดูการเคลื่อนไหวของมือเขา ช้าและมั่นใจ มองดูเขาถอยออกมาดูสิ่งที่เขียน และมองดูเขาเช็ดมันออกด้วยฝ่ามือก่อนที่เธอจะตื่นพอจะอ่านมันได้
"เขียนว่าอะไร" "ไม่มีอะไร" "คุณเขียนไม่มีอะไรเหรอ" "ผมเขียนสิ่งที่ไม่คุ้มจะพูดซ้ำ" เขาพูดแล้วกลับไปนอนเหมือนว่านั่นคือคำตอบสุดท้าย
มันไม่ใช่คำตอบ เธอนอนอยู่ตรงนั้น มองดูกระจกขึ้นฝ้าและใสขึ้นตามลมหายใจของห้อง ว่างเปล่าแล้วตอนนี้ ไม่เหลืออะไรให้พิสูจน์ได้ว่าเคยมีอยู่จริง
เธอลุกขึ้นพร้อมดึงผ้าปูที่นอนติดตัวไปด้วย พื้นเย็นใต้ฝ่าเท้า แล้วไปยืนตรงที่เขาเคยยืน เธอเป่าลมหายใจลงบนกระจก ยาวและตั้งใจ ทำให้จุดเดียวกันที่เขาทำให้ขึ้นฝ้าอีกครั้ง
ตัวอักษรกลับมาจางราวกับผี ตรงจุดที่นิ้วของเขากดแรงกว่าความชื้นส่วนอื่น เหมือนลายน้ำใต้ไอฝ้าใหม่ อ่านได้แค่ตราบใดที่ไอฝ้ายังอยู่ ก่อนที่มันจะเริ่มจางลงจากขอบ
เขายืนอยู่ข้างหลังเธอก่อนที่เธอจะอ่านจบ อกของเขาแนบหลังเธอ ปากของเขาแนบไหล่เธอ ใกล้พอที่ลมหายใจของเขาจะปนกับลมหายใจของเธอบนกระจก และเริ่มลบมันอีกครั้งด้วยความอุ่นเพียงอย่างเดียว
"อย่า" เธอพูด และหมายถึงคำพูดนั้น และหมายถึงตัวเขา และหมายถึงทั้งสองอย่าง
เธอยกนิ้วขึ้นแตะกระจกที่กำลังจะใสขึ้น ความอุ่นของตัวเองกำลังทำงานต่อต้านเธอแล้ว และเขียนคำหนึ่งไว้ใต้คำของเขา ก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะตัดสินใจได้ว่าเธอมีสิทธิ์ทำแบบนั้นหรือไม่
