เธอตื่นขึ้นมาด้วยเสียงน้ำ ในห้องที่กลายเป็นสีชาอ่อน แสงเช้าสาดเข้ามาเฉียงๆ ผ่านมู่ลี่ที่เขาไม่ได้ปิดสนิท
สักครู่เธอนอนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ นับทางออกในใจ ชุดของเธอยังอยู่บนเก้าอี้ ตรงที่เธอถอดทิ้งไว้ รองเท้าของเธออยู่แถวประตูไม่รู้ตรงไหน ไม่เข้าคู่กัน แบบที่รองเท้ามักจะลงเอยเมื่อไม่มีใครคิดล่วงหน้าว่าจะต้องใช้ตรงไหนทีหลัง
เธอวางแผนการจากไปไว้ครึ่งหนึ่งแล้ว หาชุด หารองเท้าข้างหนึ่งแล้วอีกข้าง ออกไปก่อนน้ำจะหยุดไหลและเช้านี้จะกลายเป็นเช้าที่ต้องมีบทสนทนา
แล้วเธอก็เห็นผ้าเช็ดตัว พับเป็นสามทบวางบนหม้อน้ำร้อน ฝั่งเตียงของเธอ ขาวตัดกับเหล็กหม่นๆ วางไว้ด้วยความใส่ใจมากกว่าที่ผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งควรได้รับ ไม่ได้โยนทิ้งไว้ ไม่ได้ดึงจากตะขอระหว่างเดินผ่าน พับไว้ และวางไว้ ขณะที่เธอยังหลับอยู่และไม่มีทางขอได้
เธอลุกขึ้นนั่งและมองมันนานกว่าที่ผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งควรจะได้รับ มันแปลว่าเขายืนอยู่ในห้องนี้ขณะที่เธอหลับ คิดว่าเธออาจจะหนาว มันแปลว่าเขารู้ว่าเธอจะอยากได้มันตรงนั้นก่อนที่เธอเองจะรู้ตัวเสียอีก และเขาได้ทำงานเล็กๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเพื่อให้แน่ใจว่าจะเป็นแบบนั้น
น้ำยังไหลอยู่ เธอได้ยินเสียงเขาอยู่ใต้เสียงน้ำนั้น ไม่รีบร้อน ผู้ชายที่ไม่รีบจะรู้ว่าเธอจะยังอยู่ตรงนั้นหรือไม่
เธอวางแผนของเธอลง แบบเดียวกับที่คนเราวางสิ่งที่หยิบขึ้นมาด้วยความเคยชิน ไม่ใช่ด้วยความจำเป็น
เท้าเปล่าบนพื้นเย็นๆ ทิ้งผ้าปูที่นอนไว้บนเตียง เธอเดินข้ามโถงทางเดินแทนที่จะเข้าไปในห้องที่มีชุดของเธออยู่ และยืนอยู่ที่ธรณีประตูซึ่งไอน้ำเริ่มลอยมาถึงเธอแล้ว มองรูปร่างของเขาผ่านกระจก
เขาหันหัวมาก่อนที่เธอจะพูดอะไร ราวกับรอฟังสิ่งนี้อยู่พอดี "ผมไม่แน่ใจเลยว่าคุณจะยังอยู่ไหม" เขาพูด
"ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" เธอพูด แล้วก้าวเข้าไปพ้นจากความหนาว