เขามาเดือนมีนาคม แล้วมาอีกทีเดือนตุลาคม เป็นนัดสุดท้ายของวันเสมอ และตลอดสี่ปี เธอชงชาให้เขาแล้วก็เดินออกจากห้องไป เธอบอกเขาว่าเสียงนั้นทำให้เสียวฟัน มันเป็นเรื่องประเภทที่จริง แต่ไม่ใช่เหตุผล
คืนนี้ชาเย็นชืดอยู่บนขอบหน้าต่าง เธอนั่งอยู่ปลายม้านั่งขณะที่เขายกฝาขึ้นค้ำไว้ แล้วข้างในของเปียโนก็เผยออกมาในแสงโคมไฟ สายลวดพันทองแดง ค้อนสักหลาดที่เรียงเป็นแถว หมุดตั้งเสียงที่ปักชิดกันราวรอยเย็บ
เขาไม่ถามว่าทำไมเธอถึงอยู่ เขากดคีย์ตรงกลางตัวหนึ่งแล้วกดค้างไว้ โน้ตแต่ละตัว เขาบอก คือสายสองเส้น บางทีก็สาม และมันควรจะตรงกัน สองเส้นนี้ยังไม่ตรง ยังไม่ทีเดียว ใต้เสียงโน้ตนั้น เธอได้ยินมัน—การสั่นไหวช้าๆ จังหวะเต้นตุบๆ บางอย่างที่ยังตัดสินใจไม่ได้
"นั่นคือเสียงบีต" เขาว่า "ยิ่งมันเข้าใกล้กัน มันยิ่งช้าลง พอมันหยุด ก็คือโน้ตเดียวกันแล้ว" เขาสวมด้ามหมุนลงบนหมุด "หยุดเมื่อไหร่ บอกผมด้วยนะครับ"
เขาหมุนมันน้อยกว่าที่ตาเธอจะมองเห็น การสั่นไหวช้าลง เธอรู้สึกถึงม้านั่งที่รับน้ำหนักของทั้งสองคน ถึงแขนเสื้อของเขาที่พับขึ้นถึงศอก ห่างจากแขนเปลือยของเธอแค่นิ้วเดียว ถึงสี่ปีของคำว่า "แล้วเจอกันเดือนมีนาคม" ที่พูดกันตรงประตูหน้าบ้าน ขณะที่มือเธอจับลูกบิดประตูไว้แล้ว
เขากดคีย์อีกครั้ง ช้าลงแล้ว สายสองเส้นเอนเข้าหากันในความมืดของตัวเปียโน เกือบแล้ว
เธอวางมือทับมือเขาบนด้ามหมุน ไม่ใช่เพื่อหมุน—แค่อยากอยู่ตรงนั้นตอนที่มันหมุน มือเขาหยุดนิ่งใต้มือเธอ แล้วก็ขยับต่อ ช้ากว่าเดิม พามือเธอไปด้วย
เสียงบีตยืดยาวออก จนแทบไม่เหลืออะไรคั่นระหว่างจังหวะหนึ่งกับจังหวะถัดไป ตอนนี้เขามองเธอ ไม่ใช่สายลวด เธอรู้ว่าเธอควรจะบอกว่าตอนไหน เธอไม่พูดอะไรเลย
นานหลังจากนั้น ฝายังเปิดอยู่ โคมไฟยังสว่างอยู่ และโน้ตตัวหนึ่งกลางคีย์บอร์ดถูกทิ้งไว้ให้สูงไปเพียงเส้นผม ยังไม่เสร็จ
"รอถึงเช้าได้" เขากระซิบกับเส้นผมของเธอ และเธอพบว่าตัวเองไม่รำคาญเสียงนั้นอีกแล้ว
