สิ่งแรกที่ผึ้งสอนพวกเขาเมื่อเดือนเมษายน คือความรีบร้อนจะถูกอ่านว่าเป็นภัยคุกคาม คาซิเมียร์เรียนรู้จากการถูกต่อยที่ข้อมือด้านใน ส่วนโอดีลเรียนรู้จากการมองเขารับมันไว้โดยไม่ส่งเสียง แล้วยืนนิ่งจนรังลืมเขาไป
นับแต่นั้น พวกเขาเคลื่อนไหวเหมือนคนอยู่ใต้น้ำ ชั้นสามกับชั้นห้า กุญแจประตูสวนดอกเดียวที่ใช้ร่วมกัน รังผึ้งหนึ่งรังชิดกำแพงลานบ้านใต้ต้นมะเดื่อ ราวเดือนสิงหาคม มันเลิกเป็นเรื่องของผึ้งเพียงอย่างเดียว เธอสังเกตเห็น และสงสัยว่าเขาก็เช่นกัน
คืนนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะเปิดรังก่อนฤดูใบไม้ผลิ แสงกำลังกลายเป็นสีน้ำเงิน อากาศมีกลิ่นควันและขี้ผึ้งเย็น ๆ เขายืนหันหลังให้เธอ ถือตาข่ายคลุมหน้าให้ห่างจากคอ "ช่วยเหน็บให้หน่อย" เขาพูด
เธอสอดตาข่ายลงในคอเสื้อเขาทีละนิด ข้อนิ้วของเธอเฉียดผิวอุ่น ๆ เหนือกระดูกสันหลัง และเธอรู้สึกได้ว่าเขาหยุดหายใจ — แล้วจึงตั้งใจเริ่มหายใจอีกครั้ง หายใจออก ช้า ๆ อย่างที่ถูกสอนมา
พวกเขาติดที่กันหนูที่ปากรัง แล้วห่อรังด้วยกระดาษยางมะตอยเป็นเสื้อคลุมหน้าหนาว อากาศเย็นจนผึ้งออกมาอย่างหนักอึ้งและเชื่องช้า และตัวหนึ่งเดินข้ามหลังถุงมือของเธอ แล้วมุดเข้าไปใต้ข้อมือเสื้อ
"อย่าขยับ" เขาพูด เขาถอดถุงมือของเธอออกทีละนิ้ว พลิกมือเธอให้หงายขึ้น แล้วผึ้งตัวนั้นก็เดินออกมาบนผิวเปลือยด้านในท่อนแขน เปื้อนเกสรดอกไม้ชุดสุดท้ายของปี เขาวางปลายนิ้วขวางทางมัน มันปีนขึ้นมา เขาพามันกลับรังโดยไม่รีบร้อน แล้วกลับมาหาเธอด้วยจังหวะเดียวกัน
แล้วตาข่ายคลุมหน้าก็ถูกถอดออก ระหว่างใบหน้าของทั้งสองไม่มีอะไรเหลือนอกจากความเย็น เธอไม่เคยเห็นหน้าเขาใกล้ขนาดนี้มาก่อน ไม่มีใครถอยหลัง
"ช้า ๆ นะ" เธอพูด เหมือนทุกครั้ง "รู้แล้ว" เขาพูด เหมือนทุกครั้ง
เขายกมือขึ้นแตะกรามเธอ ราวกับกลัวว่าบางสิ่งจะตื่นตกใจบินหนี เธอปล่อยให้เขาเดินทางมาตลอดระยะนั้นด้วยตัวเอง และเมื่อริมฝีปากของเขาแตะริมฝีปากเธอ มันคือสิ่งที่ช้าที่สุดที่ทั้งคู่เคยทำ
เบื้องหลังพวกเขา รังผึ้งส่งเสียงหึ่งผ่านกระดาษยางมะตอย ฝูงผึ้งกำลังเบียดชิดรอบนางพญาเพื่อรับความมืดอันยาวนาน อย่างที่ผึ้งทำเพื่อให้ความอบอุ่นแก่กันจนถึงฤดูใบไม้ผลิ
