ผ้าปูที่นอนถูกตากไว้ตั้งแต่เก้าโมงเช้า และพอถึงบ่ายสองลมก็แรงและร้อนจนการหนีบผ้าชิ้นสุดท้ายรู้สึกเหมือนกำลังต่อล้อต่อเถียงกับอากาศเอง
เธอตากผ้าในสนามหญ้าแห่งนี้มาเกือบสิบเก้าปีแล้ว เรียงลำดับเดิมเสมอ — ชิ้นใหญ่และดื้อรั้นก่อน แล้วค่อยเป็นชิ้นเล็กที่ไม่มีใครมองจากหน้าต่าง
เขาเดินออกมาพร้อมตะกร้าที่สองก็เพราะเธอขอถึงสองครั้ง แขนเสื้อพับขึ้นเลยข้อศอกไปแล้ว และเธอสังเกตเห็น — เหมือนที่เธอยังสังเกตเรื่องเล็ก ๆ ของเขาอยู่เสมอแม้เวลาจะผ่านมานานแค่นี้ — ว่าเขาพับแขนเสื้อแบบเดียวกับฤดูร้อนแรกที่ทั้งสองมีราวตากผ้านี้
ลมพัดคว้าผ้าปูที่นอนผืนสุดท้ายไปในวินาทีที่เธอหนีบมุมสุดท้าย ทำให้มันพองตัวเหมือนใบเรือและยกลอยขึ้นจากราวอย่างเรียบเนียน พุ่งออกไปและลอยขึ้นระหว่างทั้งสองคน
ทั้งสนามหญ้าหายไปในชั่งวินาทีเดียว — หน้าต่างห้องครัวของบ้านปีเตอร์สัน รถส่งจดหมายที่จอดรออยู่ริมถนน — เหลือแต่ผ้าปูที่นอนผืนนั้น เปียก ขาว และใหญ่โต ให้แสงแดดลอดผ่านเป็นแนวสว่างยาว
เขาไม่รอให้มันร่วงลง ก้าวสองก้าวบนหญ้าเปียกในขณะที่มันยังห้อยอยู่ระหว่างเขากับเธอและทุกสิ่งอื่น มือของเขาพบเอวเธอผ่านผ้าฝ้ายที่ยังเปียกอยู่ ก่อนที่เธอจะหันตัวมาหาเขาได้ทัน
"เดี๋ยวมีคนเห็นนะ" เธอพูด แต่ไม่ได้ถอยออกไปดูว่าใคร
"ไม่มีใครเห็นอะไรหรอก" ปากของเขาพบข้างลำคอของเธอไปแล้ว ซ่อนอยู่เหมือนกับเธอเอง อีกมือหนึ่งคอยกันไม่ให้ผ้าปูที่นอนร่วงลงเร็วกว่าที่ควรแม้แต่วินาทีเดียว
ไม้หนีบผ้าในกระเป๋าเอี๊ยมกดลงที่สะโพกเธอ และเธอก็ยอมให้มันกดอยู่อย่างนั้น มือทั้งสองข้างไปกำเสื้อของเขาไว้แน่นแทน สิบเก้าปีผ่านไป ยังมีบางบ่ายที่ความธรรมดากลับอ่อนนุ่มลงแบบนี้โดยไม่ทันตั้งตัว
ลมสงบลงก่อน ผ้าปูที่นอนหย่อนลง แล้วนิ่ง แล้วห้อยอยู่ตรงนั้น ธรรมดาและเปียกเหมือนที่เป็นมาตลอด และสนามหญ้าก็กลับมา — หน้าต่าง รถที่ขับจากไป วันทั้งวันที่สว่างและไม่มีอะไรพิเศษ
ไม่มีใครถอยห่างเพราะเรื่องนั้น เธอยังยืนอยู่ตรงนั้น มือยังกำเสื้อของเขาไว้ หลังพิงราวตากผ้าที่ตึง และเขายังอยู่ใกล้เท่าที่ผ้าปูที่นอนจะยอมให้ และระหว่างพวกเขา อีกหนึ่งนาทีที่ไม่เร่งรีบ พวกเขาปล่อยให้ผ้าที่ตากไว้รอต่อไป