ชุดเครื่องเคลือบนั้นมาเป็นของขวัญแต่งงาน ในกล่องที่ยังมีฟางกันกระแทกค้างอยู่ และตลอดสิบหกปีมันอยู่บนชั้นบนสุดของตู้ข้างทางเดิน เหนือเครื่องดูดฝุ่น คอยโอกาสที่ดีพอ
เจ็ดโมงเย็นของวันอังคารธรรมดา ๆ ในเดือนพฤศจิกายน เธอจัดโต๊ะสองที่ด้วยชุดนั้นบนโต๊ะอาหาร โต๊ะที่ไม่มีใครกินข้าวมาตั้งแต่แม่ของเขามาเยี่ยมครั้งล่าสุด จานขาว ขอบมีเส้นทองบาง ๆ แก้วใบที่ดีที่สุด ไม่มีอะไรอยู่บนเตา เธอเปิดแค่โคมไฟมุมห้อง แล้วรออยู่ในชุดสีแดง มือประสานกัน เหมือนแขกคนหนึ่ง
เสียงกุญแจที่ประตู กระเป๋าที่วางลงตรงทางเดิน ความเงียบที่บอกว่าเขาเห็นแสงไฟแล้ว จากนั้นเขาก็ยืนอยู่ที่ขอบประตู เนคไทคลายไปครึ่งหนึ่ง มองไปที่โต๊ะ แล้วมองมาที่เธอ
“ใครตาย” “ไม่มีใคร” “แล้ววันนี้วันอะไร”
เธอหยิบจานใบหนึ่งขึ้นจากที่ของมันแล้ววางลงในมือเขา มันแทบไม่มีน้ำหนัก “ระวังนะ” เธอพูด “มันแตก” “รู้ว่ามันแตก” “เราเก็บมันไว้” เธอพูด แล้วมองดูเขาค่อย ๆ เข้าใจว่าเธอไม่ได้พูดถึงจาน
เขาถือมันอย่างที่ถือเธอมาหลายปี สองมือ ศอกแนบตัว เบามือจนไม่มีอะไรผิดพลาดได้และไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ นั่นก็เป็นความรักแบบหนึ่ง และก็เป็นชั้นในตู้ด้วยเหมือนกัน
เธอรับจานคืนแล้ววางลงอย่างระมัดระวังที่สุด ขอบจานตรงกับขอบโต๊ะ เสียงกระเบื้องกังวานเบา ๆ บนไม้หนึ่งครั้ง จากนั้นเธอคว้าเนคไทของเขาและไม่ระวังอะไรอีกเลย เสียงที่เขาเปล่งออกมาข้างริมฝีปากเธอคือความประหลาดใจ แล้วก็ไม่ใช่อีกต่อไป แก้วกระทบกันดังเมื่อสะโพกเขาชนโต๊ะ ไม่มีใครหันไปดู
นานหลังจากนั้น โคมไฟก็ยังเป็นแสงเดียว เสื้อเชิ้ตของเขาพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ ชุดสีแดงไปถึงพื้นด้วยเส้นทางที่ทั้งสองคนย้อนรอยไม่ได้ จานสองใบวางอยู่ตรงที่เธอวางไว้ ขอบทองจับแสงโคมไฟ ไม่มีอะไรแตกเลย
“พรุ่งนี้ผมทำกับข้าวเอง” เขาพูดลงบนไหล่เธอ “ซุป” เธอพูด พลางนับชามไปแล้ว ในตู้ยังมีเหยือกใส่น้ำเกรวีกับจานใบใหญ่เหลืออยู่ และในบ้านนี้ไม่มีเหตุผลอะไรเหลือให้เก็บมันไว้อีกแล้ว






