Skip to main content

เรื่องคืนนี้รักเก่า1 นาที

ของดีที่เก็บไว้

A South Asian woman with long black hair in a loosening braid, her wine-red silk dress slipped off one bare shoulder, sits on the edge of a dark wooden table with her eyes closed and her hands at the open collar of a sandy-haired white man in an unbuttoned white shirt; he stands close in front of her, his face against her temple and one hand resting on her hip, while behind them a glass-fronted cabinet of stacked white plates catches a little light in the dark room.
We've been saving it.

ชุดเครื่องเคลือบนั้นมาเป็นของขวัญแต่งงาน ในกล่องที่ยังมีฟางกันกระแทกค้างอยู่ และตลอดสิบหกปีมันอยู่บนชั้นบนสุดของตู้ข้างทางเดิน เหนือเครื่องดูดฝุ่น คอยโอกาสที่ดีพอ

เจ็ดโมงเย็นของวันอังคารธรรมดา ๆ ในเดือนพฤศจิกายน เธอจัดโต๊ะสองที่ด้วยชุดนั้นบนโต๊ะอาหาร โต๊ะที่ไม่มีใครกินข้าวมาตั้งแต่แม่ของเขามาเยี่ยมครั้งล่าสุด จานขาว ขอบมีเส้นทองบาง ๆ แก้วใบที่ดีที่สุด ไม่มีอะไรอยู่บนเตา เธอเปิดแค่โคมไฟมุมห้อง แล้วรออยู่ในชุดสีแดง มือประสานกัน เหมือนแขกคนหนึ่ง

เสียงกุญแจที่ประตู กระเป๋าที่วางลงตรงทางเดิน ความเงียบที่บอกว่าเขาเห็นแสงไฟแล้ว จากนั้นเขาก็ยืนอยู่ที่ขอบประตู เนคไทคลายไปครึ่งหนึ่ง มองไปที่โต๊ะ แล้วมองมาที่เธอ

“ใครตาย” “ไม่มีใคร” “แล้ววันนี้วันอะไร”

เธอหยิบจานใบหนึ่งขึ้นจากที่ของมันแล้ววางลงในมือเขา มันแทบไม่มีน้ำหนัก “ระวังนะ” เธอพูด “มันแตก” “รู้ว่ามันแตก” “เราเก็บมันไว้” เธอพูด แล้วมองดูเขาค่อย ๆ เข้าใจว่าเธอไม่ได้พูดถึงจาน

เขาถือมันอย่างที่ถือเธอมาหลายปี สองมือ ศอกแนบตัว เบามือจนไม่มีอะไรผิดพลาดได้และไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ นั่นก็เป็นความรักแบบหนึ่ง และก็เป็นชั้นในตู้ด้วยเหมือนกัน

เธอรับจานคืนแล้ววางลงอย่างระมัดระวังที่สุด ขอบจานตรงกับขอบโต๊ะ เสียงกระเบื้องกังวานเบา ๆ บนไม้หนึ่งครั้ง จากนั้นเธอคว้าเนคไทของเขาและไม่ระวังอะไรอีกเลย เสียงที่เขาเปล่งออกมาข้างริมฝีปากเธอคือความประหลาดใจ แล้วก็ไม่ใช่อีกต่อไป แก้วกระทบกันดังเมื่อสะโพกเขาชนโต๊ะ ไม่มีใครหันไปดู

นานหลังจากนั้น โคมไฟก็ยังเป็นแสงเดียว เสื้อเชิ้ตของเขาพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ ชุดสีแดงไปถึงพื้นด้วยเส้นทางที่ทั้งสองคนย้อนรอยไม่ได้ จานสองใบวางอยู่ตรงที่เธอวางไว้ ขอบทองจับแสงโคมไฟ ไม่มีอะไรแตกเลย

“พรุ่งนี้ผมทำกับข้าวเอง” เขาพูดลงบนไหล่เธอ “ซุป” เธอพูด พลางนับชามไปแล้ว ในตู้ยังมีเหยือกใส่น้ำเกรวีกับจานใบใหญ่เหลืออยู่ และในบ้านนี้ไม่มีเหตุผลอะไรเหลือให้เก็บมันไว้อีกแล้ว

รายการทั้งหมด

เลือกหนึ่งเรื่องพาเข้านอน

ทุกเรื่องอ่านได้ด้วยตัวเองในเวลาประมาณหนึ่งนาที แต่ละเรื่องมี URL เป็นของตัวเอง — คลิกเพื่อเปิด คัดลอกเพื่อแชร์ รายการยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีการลบ

รายการทั้งหมด

เกี่ยวกับสิ่งพิมพ์

วรรณกรรมผู้ใหญ่ *เขียน*ขึ้นราวกับมันสำคัญ

SparkBang ตีพิมพ์เรื่องสั้นใหม่หนึ่งเรื่องทุกคืน เราไม่ทำวิดีโอ ไม่ทำสตรีมมิ่ง เราทำร้อยแก้ว — สั้น หนักแน่น แบบที่คุณอยากขีดเส้นใต้ในหนังสือถ้ามีฉบับกระดาษอยู่ในมือ

  1. หนึ่งเรื่อง ทุกคืน

    เรื่องใหม่มาถึงตอนเที่ยงคืนตามเวลาแปซิฟิก เรื่องคืนนี้อยู่ที่ด้านบนสุดของหน้า เรื่องคืนก่อน เรื่องก่อนหน้า ทั้งหมดย้อนกลับไปจนถึงต้น — ยังคงอยู่ตรงนั้น เหมือนเดิมทุกประการ

    ทุกคืน
  2. เชิงยั่วเย้า ไม่โจ่งแจ้ง

    เราเขียนวินาทีก่อนและวินาทีหลัง เราวางใจให้คุณจัดการกับส่วนที่อยู่ตรงกลาง เรื่องสั้นโดยเจตนา ยั่วเย้าโดยเจตนา และขัดเกลาจนทุกประโยคสมควรได้อยู่ที่นั่น

    ด้วยงานฝีมือ
  3. แชร์ได้ ไม่ใช่ขโมยได้

    ทุกเรื่องมี URL ที่สะอาด ส่งต่อได้ อ้างอิงพร้อมเครดิตได้ อ่านออกเสียงให้คนที่สมควรได้ยินได้ แต่อย่าตีพิมพ์ซ้ำว่าเป็นของตัวเอง — ชื่อผู้แต่งมีความหมาย

    ชั้นวางเปิด

ท่าทางการอ่าน

วิธีอ่านสิ่งนี้

สิ่งพิมพ์สั้นคือพิธีกรรมสั้น นี่คือเจ็ดข้อแนะนำที่บรรณาธิการของเราติดไว้บนผนังเหนือโต๊ะทำงาน ยืมไปใช้ได้

  1. มองหาหน้าต่าง

    เปิดได้ถ้าเปิดได้ อากาศที่ไหลผ่านหน้าต่างคืออากาศแบบที่สิ่งนี้ถูกสร้างมาเพื่อ

  2. ปิดไฟเพดาน

    โคมไฟตั้งพื้นก็ดี ไฟเทียนก็ได้ หน้าจอของคุณก็ได้ ปรับให้หรี่ที่สุด

  3. วางโทรศัพท์คว่ำลง

    ไม่มีการแจ้งเตือน ไม่มีการเลื่อนดู ไม่ต้องส่งสัญญาณชีวิตใดๆ ในหนึ่งนาทีนี้

  4. อย่าเพิ่งดื่มอะไร

    เก็บแก้วไว้ดื่มทีหลัง อ่านก่อน

  5. อ่านออกเสียงถ้าอยู่คนเดียว

    กระซิบถ้าไม่ได้อยู่คนเดียว ขยับริมฝีปากในทุกกรณี เรื่องเหล่านี้เขียนขึ้นเพื่อให้ได้ยิน

  6. อย่าอ่านแบบกวาดตา

    ทุกเรื่องสั้นโดยเจตนา จังหวะคือสิ่งที่สำคัญ ประโยคแต่ละประโยคยาวเท่าที่ควรจะยาว

  7. นั่งอยู่กับมันหนึ่งนาทีหลังจากนั้น

    อย่าโหลดซ้ำ อย่าแชร์ อย่าเล่าให้ใครฟังตอนนี้ ให้ประโยคสุดท้ายตกลงพื้นก่อนค่อยขยับ

— บรรณาธิการ