ห้าเดือนของคืนวันพฤหัสฯ ถูกทุ่มลงไปกับจิ๊กซอว์บนโต๊ะกาแฟของเธอ และตลอดห้าเดือนนั้นมันก็ยังเป็นผืนท้องฟ้าฤดูร้อนผืนเดิม — ไม่มีอะไรเลยนอกจากสีฟ้า จิ๊กซอว์พันชิ้นของสีเดียวที่ไม่มีขอบให้ตามรอย เฉดสีค่อยๆ ไล่เข้าหากันจนกระทั่งลายกระดาษแข็งเท่านั้นที่ทำหน้าที่แยกมันออกจากกัน
คืนนี้เหลือช่องว่างอยู่แค่ช่องเดียว ตรงกลางพอดี และเขายังไม่ยื่นมือไปที่กระเป๋าเสื้อ
เธอสังเกตเห็นตั้งแต่ชั่วโมงก่อน ไม่พูดอะไร เฝ้าดูเขาพลิกกล่องไปมาสองครั้งราวกับชิ้นนั้นอาจยังซ่อนอยู่ในมุมที่ว่างเปล่า เฝ้าดูเวลาผ่านสี่ทุ่มไปเรื่อยๆ และเฝ้าดูคำโกหกยังคงอยู่เหมือนเดิม
"คุณมีมันตั้งแต่ก่อนกาแฟจะเย็นแล้วใช่ไหม" เธอพูด เขาไม่ปฏิเสธ แทนที่จะตอบ เขาวางแก้วมักลงอย่างระมัดระวัง แบบเดียวกับที่เขาทำกับทุกอย่างที่ยังไม่พร้อมจะจบ
"ผมไม่อยากเป็นคนที่ต่อมันจบ" เขาพูด "นั่นไม่ใช่คำตอบ" "ถ้ามันจบแล้ว" เขาพูด "สัปดาห์หน้าคุณจะมีเหตุผลอะไรอีก" "ฉันไม่เคยคิดว่าจะต้องมีเหตุผลเลย" เธอพูด ตั้งใจให้มันฟังดูเหมือนคำแก้ แต่ได้ยินมันไปถึงในความหมายอื่นไปเสียแล้ว
เธอคุกเข่าข้ามระยะห่างระหว่างหมอนอิงไปโดยไม่ถาม และพบรูปทรงของมันที่หน้าอกเขาก่อนจะพบดวงตาเขาเสียอีก — สี่เหลี่ยมเล็กๆ แข็งๆ ใต้ผ้าฝ้ายที่เก่าแล้ว อุ่นจากการที่เขานั่งทับความจริงนั้นมานานแค่ไหนก็ไม่รู้
นิ้วของเธอสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ มือของเขายกขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อหยุดเธอ แค่มาพักอยู่ที่แผ่นหลังส่วนล่างของเธอ ราวกับไม่มีที่ไหนที่มีประโยชน์กว่านั้นให้อยู่แล้ว
เธอไม่ได้ดึงชิ้นจิ๊กซอว์ออกมา เธอกำมันไว้ในมือ แนบราบไปกับจังหวะหัวใจที่เต้นของเขา แล้วเงยหน้าขึ้นอีกไม่กี่เซนติเมตรสุดท้ายที่พอจะทำให้ริมฝีปากของเธออยู่ในระดับเดียวกับริมฝีปากเขา
ท้องฟ้าบนโต๊ะยังคงไม่สมบูรณ์เท่ากับเมื่อห้าเดือนก่อนเป๊ะๆ ขาดอยู่แค่ชิ้นสีฟ้าชิ้นเดียวจึงจะครบ และตอนนี้ไม่มีใครในสองคนมองมันอีกแล้ว
