เก้าฤดูหนาวแล้วที่รถคูเป้คันนั้นตั้งอยู่บนแท่นรองในโรงรถ เป็นคันเดียวกับที่พวกเขาขับออกมาจากงานแต่งงาน และเก้าฤดูหนาวแล้วที่มันเกือบเสร็จเต็มที
สิบเอ็ดนาฬิกา เธอเดินออกมาในเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว เท้าเปล่าบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ เพราะวิทยุในครัวเงียบลงแล้ว และบ้านเริ่มให้ความรู้สึกเหมือนโน้ตตัวหนึ่งที่ถูกลากค้างไว้ เขาอยู่ใต้ฝากระโปรงรถลึกถึงข้อศอก โรงรถมีกลิ่นตัวทำละลายกับโลหะเก่า และกลิ่นของเขา
"ถือนี่ให้หน่อย" เขาพูด แล้วยื่นโคมไฟช่างส่งมาข้างหลัง หลอดไฟในกรงลวดที่ปลายสายไฟสีส้มเส้นยาว ร้อนทะลุผ่านตาข่าย แกว่งดวงอาทิตย์ดวงเล็กไปทั่วเครื่องยนต์ เธอถือมันไว้นิ่ง ยี่สิบนาทีเต็ม เธอเป็นสิ่งเดียวในห้องที่ไม่ขยับ
มีกฎข้อหนึ่ง เก่าแก่กว่าตัวรถ เขาจะขัดมือที่อ่างในห้องซักล้างถึงข้อมือด้วยสบู่สีส้มหยาบ ๆ ก่อนจะแตะต้องสิ่งใดในบ้าน ก่อนจะแตะต้องเธอ ยี่สิบปีแล้ว และเธอไม่เคยขอให้เขาฝ่าฝืนมันสักครั้ง
ใกล้เที่ยงคืน เขากลิ้งออกมาบนแผ่นกระดานล้อเลื่อนของช่าง นอนมองเธอจากข้างล่าง แสงจากโคมไฟทอดช้า ๆ ไปบนขื่อหลังคา เขาเอื้อมไปที่ผ้าขี้ริ้วในกระเป๋าหลัง เธอดึงมันออกจากนิ้วเขาไปก่อน แล้วปล่อยให้หล่น
"อ่างล้างมือ" เขาพูด นั่นไม่ใช่การโต้แย้ง มันเป็นคำถามที่เขาถามมายี่สิบปีในรูปของกฎ
"คืนนี้ไม่ต้อง"
เขาลุกขึ้นนั่ง มือทั้งสองห้อยอยู่เปิดระหว่างเข่า ดำถึงข้อมือ และเขามองมันราวกับเป็นมือของชายผู้ตั้งกฎนั้น เธอวางโคมไฟลงบนบังโคลน ให้กรงทอดเงาซี่ลวดขึ้นไปบนผนัง แล้วคุกเข่าลงบนพื้นเย็น พาสองมือของเขา ทีละข้าง ขึ้นไปที่ปกเสื้อคลุมของเธอ
เช้าวันรุ่งขึ้น มีรอยนิ้วโป้งเรียงตามผ้าฝ้ายสีขาว ดำและชัดเจน เลอะเลือนเล็กน้อยตรงที่เธอหันศีรษะ เธอยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้านานพร้อมเสื้อคลุมในมือ ตะกร้าผ้าอยู่ตรงนั้นเอง เธอแขวนมันไว้ลึกที่สุด หลังเสื้อโค้ตกันหนาว โดยไม่ซัก
